Ian Cofino begon als student aan z'n afstudeerproject I Got Next, een korte documentaire over de voornamelijk Amerikaanse vechtspelletjes scene. Inmiddels is hij afgestudeerd en is de film anderhalf uur lang geworden.

Op basis van de trailer oogt het camerawerk en de editting vrij kut, maar whatever. Hoe goed dat je straks negentig minuten lang kunt kijken naar ventjes die nog fanatieker zijn dan jij.

Plus wat extra interessant is aan deze scene: de spelers zijn wel geeky, maar dan niet van het halve liters energydrink met modded pc in een tentje lannen tegen 24-jarige gefrustreerde dikzakjes die nog thuis wonen-soort.

/op de antropologen tip

2d-fight fans zijn meer extrovert en hebben een brag en boast bravoure die gelijkenissen vertoont met die van rapfans.

I Got Next - Documentaire

Het is kut maar onvermijdelijk. Omdat we straks allemaal weer in broeken met flare lopen moet je er hier, nu, jetzt, maintenant op MonoBrow ook aan geloven: postings over die seventies era.

Skateboard Kings is een reportage uit '78 van het Britse programma The World About Us.

En wat dit verslag interessanter maakt dan bijvoorbeeld Dogtown & Z-boys, is dat het allemaal net even wat alledaagser in beeld is gebracht. Dus niet van die kleffe heldenverering zoals in de film van Stacy Peralta.

Nope. Hier zie je de beroemde skaters zoals ze zijn. Dus lijken ze soms op figuranten uit een Wes Anderson film. En zie je de meest ille interieurtjes, mode en straatbeelden.

Stylisten en antropologen zonder baan weten genoeg.

Zwarte mensen die van blanke muziek houden? Raarrr.

Niet dus. Toch is dit de insteek van de documentaire Afro Punk. En eerlijk is eerlijk: een bodyslammende Somaliër tijdens een Slayer concert, dat zie je niet vaak.

Toch maar even ergens downloaden dus. dan kom ik er misschien achter waarom dit zo is.

(Via We hate Your Brand)

/Soulwax docu? Welke Soulwax docu?

Justice in Paradiso was legendarisch. Dat is een optreden waar duizenden mensen over twintig jaar van zeggen dat ze erbij waren. Terwijl er toch echt maar 1500 stonden te hossen alsof het de laatste dag op aarde was. MonoBrow en vrienden waren erbij.

En daar kan dus geen Heineken Høken Hal tegenop. Maar goed.
Binnenkort in de Melkweg. (Tis alleen wel een dj-set....)

En dan daarna op 24 november de documentaire downloaden.

Oh boy oh boy oh boy dit wordt zo mooi! Deathbow to Downton is een documentaire over de opkomst van skateboarden in New York. Eindelijk een East Coast perspectief op een van oorsprong West Coast verschijnsel.

Laat de crappy flyer je niet afschrikken: Chloë Sevigny doet de voice over, dus that sits moustache. En als je zo'n blogger bent neem je je Macbook mee. Dan kun je je hip hop video Engels oefenen met het stellen van vragen aan de makers Coan Nichols en Rick Char. En de antwoorden rechtstreeks op je site gooien.

Zaterdag om acht kijk je kratis in K-Space.

Deathbowl to Downtown Trailer

M'n lievelingsregisseur gaat een documentaire maken over de man met de klapkuiten die hoger sprong dan Bonfire.

Onderwerp is het leven van Michael Jordan, één of andere korfballer en z'n laatste twee seizoenen bij de Washington Wizards.

Klinkt goed. In de stemming komen doe je zo:

Mijn grootouders zijn allemaal redelijk oud geworden. M'n opa Jan door elke dag een grapefruit naar binnen te werken. Niet door dagelijks I Wanna Be Sedated van de Ramones te zingen.

Toch is dat precies wat de oudjes in Young@Heart, de nieuwe docu van Stephen Walker, doen. De bejaarden in deze film maken deel uit van de theatergroep Young At Heart. En hebben de afgelopen tijd op podia staan zingen als gekken. The Clash, Sonic Youth of Sex Pistols: de rimpelige rockers coveren supergroepen net zo gemakkelijk.

Ramones - I Wanna Be Sedated

Sonic Youth - Schizophrenia

Talking Heads - Road To Nowhere

In de New York Times nog wat extra intel...

Vandaag een nieuwe rubriek op MonoBrow. En omdat het me al een week niet lukt American Gangster te downloaden en ik op de boeventip ben, krijg je dit van me: Why We Bang is een docu die door amateurs is geproduceerd en het echte verhaal van het bendeleven in LA wil laten zien.

De film is gemaakt als reactie op andere documentaires over de toestanden in die crappy buurten waar bendes de dienst uitmaken. Volgens de dudes achter Why We Bang geven die geen goed beeld van wat er echt speelt, omdat ze door buitenstaanders gemaakt zijn.

(Eeh, er is ook zoiets als gedegen research, een belangrijk onderdeel van elke goede documentaire.)

Dus wat doen ze: ze maken een film die slecht ge-edit is, met 'n lompe gangsterrap soundtrack, en 'interviews' met (ex)bangers die bijna allemaal stoned of dronken zijn.

Er wordt eigenlijk maar één vraag gesteld: waarom doe je wat je doet? Het geniale en inzichtgevende antwoord dat de makers van deze film presenteren?

'Hey cuz, just because weet je, dat is gewoon de straat weet je, my niggaz staan voor me klaar weet je.'

Haha. De voice over is ook legendarisch. Met meer dooddoeners dan een handleiding voor een hamer.

Zucht. Bedankt voor de nieuwe inzichten. Uiteraard krijgt de white man ook nog even de schuld van alles. (Ja ik weet heus wel dat racisme een grote rol speelt, maar de voorbeelden in deze film gaan echt té ver.)

Nope. Weet je wat dit gewoon is: exploitation baby. De makers geven die thugs een podium waarop ze kunnen laten zien hoe stoer en hard ze zijn.

Dan is dit veel eerlijker: allemaal hele nasty clips van bendegasten die elkaar kapotmaken.

Oordeel zelf:

Why We Bang