Hudson, NYC, 400 jaar. Je kent het verhaal. Wat je misschien niet wist is dat één van MonoBrow's favoriete knalpijpen verantwoordelijk is voor een expositie, ter gelegenheid van de relatie tussen je twee favoriete wereldsteden.

Pop Up Story
4 Days of
Contemporary Amsterdam Counter Culture
in Manhattan

Tijdens deze expo wordt er onder andere werk getoond van Mono fav's

Isabella Rozendaal
Wyne Veen
And Beyond
Rafael Rozendaal
Lew
Elza Jo
Miktor & Molf

Dus hang de Hugh Hefner uit en charter je Jetstream voor een retourtje New York City. En doe iedereen de groeten van me. Kee thanks.

Ernesto schrijft kritische columns voor MonoBrow. Toch is Ernesto ook gewoon een mens. Lees maar.
-----------------------------------------------

Vreemd dat het toch alweer 9 jaar geleden is dat een aantal tjappies die de week ervoor nog eventjes snel alles wat haram is hebben geprobeerd -hey je leeft maar één keer- zich op een mooie nazomerse dag de Twin Towers binnen ploegden in twee vliegtuigen.

Je hoort straks natuurlijk weer allemaal verhalen op Pauw en Kneteman over waar prominenten als Heleen van Rooyen tot Sjekkie van De Bus zich bevonden op het moment dat ze het nieuws hoorden. Maar ik heb zelf ook een mooi verhaal.

En omdat ik me tegenwoordig in de incrowd schijn te bevinden lijkt het me niet meer dan passend om dat verhaal hier uit de doeken te doen.

---------------------------------------------------------------------------
---------------------------------------------------------------------------

Het is 11 september, rond 3en dat dit straatschoffie in Maastricht zich met een drietal vrienden klaar maakt voor de verjaardag van een andere vriend. Zonder geld, maar met een bravoure die ondertussen tot onder het vriespunt is gedaald.

Sandrijn, BFF extraordinaire, vertelt ons dat zijn moeder hem smst dat er een ramp heeft plaatsgevonden in New York. Onaangedaan loop ik de Bart Smit binnen.

Kolonisten van Catan blijkt een groter spel dan van tevoren gedacht en past dus no way onder mijn wijde jas. Een ogenblik aarzelend raap ik al mijn moed bij elkaar, pak het spel en zet het op een rennen.

Op de winkelstraat, opengebroken voor een grote beurt, zetten een aantal wegwerkers de achtervolging in. Met een gemakje ren ik, toen 10 kilo lichter, ze er makkelijk uit. Straatje in, straatje uit, ik zet ze op grote afstand. Hijgend loop ik naar de Toneelacademie, alwaar de broodjes lekker zijn en de vrouwen smakelijk.

Ik word begroet door mijn vrienden met high fives en we lopen naar de kantine. Precies op het moment dat ik de televisie zie, met daarop een rokende toren in New York boort het tweede vliegtuig zich in de andere toren. Episch.

Heb jij een beter verhaal, of wil je even kwijt dat diefstal echt niet iets is om trots op te zijn, laat maar komen in de comments.

Amsterdam is toch echt anders dan de meeste Nederlandse steden.

In geen enkele stad bestaat de scene uit zoveel verschillende types met bijbehorende achtergronden.

Amsterdam is de stad waar hakgabbers tekenen bij een raplabel. De stad waar DJVT optreedt met harde gitaargasten. Hier sta je op feesten oksel in oksel te hossen met Rietveldjes, losgeslagen regisseurs en mobiele applicatieprogrammeurs.

En is de kans groot dat je tijdens openingen in een discussie belandt tussen een hoge pief van een culture instantie en een bouwer van skateparken.

Ik vraag me af hoe dat komt.

Misschien wel omdat Amsterdam een Pleuris Dure Plek tm is. Als je besluit om hier naartoe te komen om het te maken, dan moet je daar veel moeite voor doen. Heel veel moeite.

Maar als je er dan eenmaal zit ontdek je dat er een netwerk van mensen zoals jij is dat elkaar opzoekt. Om lolletjes te maken, samen te werken en natuurlijk om vrienden te worden. Je gaat connecten. En dat lukt alleen als je dat moeilijke gedoe en je oogkleppen van je vorige stad of dorp in de gracht gooit.

Want ook al ging je vroeger slecht in de buurt van gevoelige kunstenaars, moeilijke skaters of onaangepaste leadzangers van bandjes met een semi legendarische status, pas als je jezelf openstelt en je vooroordelen aan de stadsreiniging geeft (alleen op donderdagochtend voor zeven uur!) ga je het redden.

En kom je erachter dat Amsterdam uit z'n gare geveltjes barst van talentvolle, hardwerkende idioten die elkaar helpen en dat ook voor jou willen doen. No matter je muzieksmaak of je voorkeur voor beige broeken met een donkerbruin ruitje. Stop je talent en energie waar je mond is en het komt goed.

Welkom in Amsterdam.

Lekker gaan op Vedett is echt zo makkelijk. Gister nog, bij Gamelab in Pakhuis de Zwijger. (Daar moet je trouwens de volgende keer bij zijn als je geïnteresseerd bent in (video)game development.)

Vedett dus. Gewoon lekker wegtikken die jongens. De smaak is goed, logo is goed, flesje goed, coffeeshop goed goed: de grote vraag is of dit Belgische biermerk het nieuwe Jupiler wordt en ze hun branding game naar een hoger plan tillen (lees: wanneer gaan ze nu eindelijk de leuke feessies in Amsterdam sponsoren).

Een kleine viereneenhalve minuut totale kloppendheid. Met als nerdbonus een Neo Geo verschijning.

Insane: voor het eerst in twintig jaar nieuw Santa Cruz board artwork van één van de meest invloedrijke (skateboard graphics) ontwerpers.

Jim Phillips is god. Zijn illustraties hebben mijn smaak definitief gevormd. Fuck esthetiek, dit is waar het is.

(Via Lifelounge)

De eerste keer dat ik over de Jerky Boys las was in het derde nummer ofzo dat in Nederland verkrijgbaar was van The Source. In die tijd ('91? '92?) was dat zo'n beetje de enige bron (sorry) voor m'n maandelijkse portie geschreven hip hop-cultuur.

De Jerky Boys zijn twee New Yorkse comedians wier act bestond uit het bellen en voor de gek houden van nietsvermoedende Amerikanen met onzingesprekken. Hiervoor kropen ze in de huid van verschillende stereotypische karakters zoals een grofgebekte arbeider.

Eerlijk gezegd hebben die gasten de tand des tijds niet overleefd. Shit is behoorlijk corny en lang niet zo absurdistisch als Jack Spijkerman's telefoongesprekken.

Toch mag je jezelf geen rapfan noemen als je de Egyptian Magician prank call niet woord voor woord na kunt bouwen.

Jerky Boys - The Egyptian Magician

Het afgelopen weekend geen Budt, Valtifest of Plat du Jour maar dit:

A Days Darkness In A Lightbulb - Arti et Amicitae (Tot 4 oktober)


Lekker overzichtelijke expositie van onder andere MonoBrow bekende Peggy Franck. Maar pas op: het is behoorlijk abstract en conceptueel. Dus als je die I'm with stupid-blik al krijgt bij het zien van werk van een streetartist die grappige dingen met Spongebob doet: blijf in godsnaam thuis.
--------------------------

De Best Verzorgde Boeken - Bijzondere Collecties (Tot 20 september)



Hier had ik het al eerder over. Het is echt iets voor mensen die weten waar de afkorting BNO voor staat en wiens kontdons rechtomhoog gaat staan bij het zien van extreme spatiëring. Maar ook leuk als je wilt weten wat er zoal gemaakt wordt in een jaar. Lekker bladeren: alles.
--------------------------

Tijd voor een dubbele whammy! Gister heb je kennisgemaakt met de kritische kijk van Ernesto op mode. Vandaag neemt hij je party kledingkast door. Kom je straks lekker lekker tijdens Valtifest.

-------------------------------------------------------
Zeg eens eerlijk. Stond jij ook met neon-kleuren te nu-raven? Vond jij die heerlijke mix van electro met rockmuziek ook te gek? Nam je die neon dan voor lief, of ging je er keihard op?

Ik wel hoor. Vreemd eigenlijk hoe een nuchter volk ineens en masse kan gaan voor de meest vreselijke wansmaak. Gelukkig blijf je je fixie eeuwig trouw. Nee echt!

Voor de moeilijk lerenden onder ons gaf Valtifest iedereen vorig jaar nog eenmaal de kans om die fel paarse trui te combineren met je jaren 90 fietsbroekje. Niet uit een soort van übersnelle neo-nostalgie, maar gewoon uit achterlijke cluelessness.

Gelukkig doen ze het dit jaar helemaal anders!

----------------------------------------------
----------------------------------------------
"Naast een indrukwekkende line-up, staat Valtifest ook bekend om de vele kleurrijke side acts, street fashionshows, decors en natuurlijk die onnavolgbare en super originele dresscodes.

Vorig jaar introduceerde Valtifest met veel succes de dresscode 'multicolor of fluoriserend', dit jaar gaat Valtifest een stapje verder: het belooft een ware BEESTENBOEL te worden. Het hele dierenrijk is de inspiratiebron!

Als kers op de slagroom zal ook dit jaar als vast onderdeel van de feestvreugde aan iedereen gevraagd worden een ballon mee te nemen. De beste ballonnen winnen een fles nep champagne van de beste kwaliteit ooit."
----------------------------------------------
----------------------------------------------

Toffe gast die Joost van Bellen, maar zou 'ie hier nou niet net zo moe van worden als ik?

– mocht je nou nog een mooi dierenpak in je kast hebben hangen, of een bijzonder mooie ballon, er zijn nog kaarten te verkrijgen á €55 aan de kassa. –

"In October 2009 Spike Jonze’s feature film rendition of Maurice Sendak’s classic story Where The Wild Things Are will hit movie theaters worldwide.

The film represents years of work from hundreds of different artists, writers, photographers, musicians, actors, and creators of all degrees.

This place has been established to help shed some light on many of the small influences that have converged to make this massive project a reality."

(aka al je favoriete kunstenaars met leuke verhalen op één plek)

We Love You So

Na de fotografisch verantwoorde avonturen van Boudewijn Bollmann tijd voor een nieuwe Goeie Gastcolumn op MonoBrow. Ernesto ken je nog van z'n kritische kijk op de productie van mode. Daar heeft hij nog iets moois aan toe te voegen. Tijd voor zelfreflectie chief.

---------------------------------------------------

Hey pappi met je gele veters in je 'ltd' Nikers -#966 van only 10.000 made-.

Terwijl jij 's ochtends je color-scheme zit uit te vogelen –toch maar je zwarte hesje over je full print shirtje, daaronder een skinny, of toch maar je casual joggingbroek?-, zitten honderdduizenden vrouwen enkele duizenden kilometers verderop al urenlang te zwoegen om tegen een hongerloontje de draadjes van je volgende H&M aankoop te knippen.

Eerder berichtten we al over de vaak barre omstandigheden waarin je kledingcollectie tot stand is gekomen, maar we begrijpen dat saaie artikelen over lelijke mensen ver weg, met saaie statistieken met saaie cijfers over saaie begrippen als 'leefbaar loon', 'arbeidsrechten' en 'gedwongen overwerk' nou nét even wat minder interessant zijn dan je dagelijkse hipster runoff-posting.

Het is niet eens je eigen schuld dat je aandachtsspanne door MTV en BNN is gereduceerd tot minimale blokjes makkelijk te verteren informatie. Mocht dat nou net het uitgangspunt zijn van de good folk bij de Schone Kleren Campagne, die onlangs een nieuwe actie zijn begonnen.

-----------------------------------------
Geen saaie wetenswaardigheden over het vakbondsonvriendelijke klimaat in Vietnam, maar gewoon een leuk wijfie volgen in Bangladesh tijdens haar dagelijkse beslommeringen als naaister in een grote textielfabriek.
-----------------------------------------

Ontmoet Romana, een jonge single vrouw met kind (instant turn-off), die zich dapper door alle shit heen weet te slaan. Ontvang regelmatig updates over de volgende creep/supervisor die haar loontje wel wil aanvullen, over haar culinaire hoogstandjes -rijst met aardappelen....elke dag weer- en wie weet wat nog meer.

Volg Romana op Hyves, Twitter en Facebook, of beleef haar Sweatsoap op haar eigen website. Man, ze staat nu al in mijn myspace top 8!

Verjaardagen zijn het ergst. Dan neemt je zus die swanslap van een zwager mee. En nog voordat hij z'n eerste cola light op heeft staat hij voor je boekenkast. Lafjes koolzuurboeren latend begint hij:

"Zoohoo, apart zeg, die verzameling boeken van jou. Even kijken, wat hebben we hier: Inhumans, mmm, wel veel plaatjes voor een boek niet? Hehe."

"Oh en ik zie dat je dvd-collectie ook gegroeid is. Je hebt nu alles van The Simpsons. Raar, je hebt toch nog helemaal geen kinderen? Of wil je me soms iets vertellen, haha."

/Nnnggghhhggg

---------------------------------------------

De volgende keer dat die beunhaas voor je neus staat duw je gewoon deze drie werken van 100% academici in z'n handen:

- Striphelden Op De Divan ontleedt de psyche van Asterix, Kuifje, Superman en andere gasten.

- Trigger Happy is een onwijs verhelderende verhandeling over videogames, door één van m'n favoriete videogamesjournalisten.

- The Simpsons And Philosophy bevat verschillende essays die de gelaagdheid van deze tekenfilmserie blootlegt. Shit is diep!

Het Popup Café in Meneer de Wit was een groot succes. Ik was er, je vage kennissen waren er en Linda de Mol was er ook. Zo is Linda.

Linda de Mol snapt namelijk het belang van een publieke ruimte die gevuld wordt met kunst, toegankelijk voor iedereen. Ook al gebruikt zij openingen van exposities vaak als excuus om eens lekker gratis aan de Vedett te gaan.

Maar een Popup Café zou niet zo heten als er geen moment van popdown was. De volgende club die Meneer de Wit gaat vullen? Streetlab.

Ik had m'n twijfels maar Jeroen van Reload zegt dat het leuk wordt morgen. En hij heeft me nog nooit teleurgesteld. Zie je om acht uur dus pik!

De covers van de Appleseed manga zijn zo lelijk dat deze posting het maar met een schets moet doen. Bummer, want ondanks die ene uitdrukking die je altijd tegen je vrienden aanhield als ze je belachelijk maakten omdat het je weer niet gelukt was een knap meisje te scoren, is een cover wel degelijk belangrijk.

Helemaal als je in American Book Center op de manga-afdeling staat voor een muur van hysterische schraalheid. Een paperback met een fatsoenlijk omslagontwerp zou een smaakvol jongmens als jijzelf dan prikkelen om dat exemplaar van de plank te pakken.

Het zou jammer zijn wanneer je Appleseed vanwege z'n belachelijke cover liet staan.

---------------------------------------------------

Ik zeg jaren tachtig, ik zeg Masamune Shirow, ik zeg actie, ik zeg wollig script, ik zeg prachtige panelen met vette perspectieven, ik zeg robots, Ik zeg ik zeg!

---------------------------------------------------

Appleseed scoor je hier

(Via Stadsnomade)

The Sartorialist (even scrollen naar gast met tattoo van paardekop) is er helemaal klaar mee. En MonoBrow is ook al een tijdje op zoek naar een alternatief voor z'n collectie gigantische G-shocks. Tijd voor subtiliteit.

Terwijl m'n favoriete mode-op-straat-fotograaf (vooral in Europa) signaleert dat horloges alleen maar groter worden. Stukje compensatie naar de mensen toe zou Nice & Important zeggen.

Daarom probeer ik het gewoon opnieuw: BRING BACK SWATCH.

Een horlogemerk uit de tijd dat je alleen maar op je pols hoefde te kijken om te checken of Yo! MTV Raps al begonnen was. Dat moet toch lukken. Natuurlijk ga ik niet voor die krampachtig klokjes met trendy ontwerpen. Nee, gewoon een basic, klein, zwart model. Wat is jouw lievelings?

Is dat nu Maurice Trouwborst die als Toneelgroep Amsterdam hooligan door het beeld schreeuwt? Jeweetwel, de regisseur van DJVT-, Aux Raus-, en Malkovich-clips. En heeft hij dit filmpje dan geregisseerd? Dit is wat hij MonoBrow vertelde:

"no man...just figurating! Jim Habbecrap heb m gemaakt."

Het is hoe dan ook een ingetogen video geworden. En het toeval wil dat ik afgelopen zaterdag voor het eerst naar een Toneelgroep Amsterdam-voorstelling ben geweest. Shit blew me away!

Opening Night heet het stuk. Het scenario vertelt over een groep acteurs die zich toewerkt naar de première-avond en een vrouwelijke hoofdrolspeler die worstelt met ouderdom.

Haha, dat klinkt saai en normaal komt er wat dunne nattigheid uit m'n derrière wanneer ik geconfronteerd word met romans/verhalen die gaan over schrijvers die moeite hebben met schrijven ofzo. Maar in dit geval werkt het als een gek en voegt het juist iets toe: als toeschouwer zie je wat er achter de schermen speelt waardoor de actie op het toneel extra lading krijgt. Meta toneel, etc., etc.

Die gasten kunnen acteren. Not normal.


TGA FOREVER

Gister wilde ik van mr Ben-G horen hoe het met hem ging en alles. Maar op een meter of honderdvijftig van z'n shop bleef ik staan, aan de grond genageld.

Kijk, ik blog dan wel vooral over Amsterdam, <3 van die stad en woon er sinds '94. Maar ik ben en blijf een Zuid-Hollander. Dus dat hele Ajax is natuurlijk niet te doen. Regi Blinker for Life!

Ik heb snel een paar foto's genomen en ben 'm gepeerd. Mocht ik meer horen, dan hoor jij het ook.



Lil 'Wat Jari Litmanen Met Een Bal Kan, Lukt Mij Met Twee Draaitafels' Vic

"Pap, mam, dit is m'n nieuwe vriend Bulkhead. Het is een Autobot en ik houd van hem. Het kan me niks schelen dat jullie dit niet goedkeuren omdat hij een andere culture achtergrond heeft. We hebben samen besloten dat ik een motorkapje ga dragen. En over een half jaar word ik bekeerd. Anders word ik niet door zijn ouders geaccepteerd."


Zo vet. Ik kwam de foto's van Kingkong21 op Flickr tegen en bleef maar klikken. Hij maakt onder andere kleine portretten van verschillende speelgoedseries. Zoals je weet ben ik daar ook niet vies van.

Zolang het maar toys zijn met een geschiedenis of gebaseerd zijn op een cartoon of film. Designer poppetjes met graffiti streepjes van over het paard getilde 'straatkunstenaars' can eat a big fat one.

Let's face it: dat hele 'mijn gear is zo fresh dat het label er zelfs nog aan zit' is echt over. Het was in de jaren tachtig al een fad, laat staan nu.

Het is een leeg statement omdat negentig procent van de gasten die hun spullen op deze manier dragen (dus met label of merksticker) duidelijk geen nieuwe shit aan heeft.

Als je de lifestyle niet kunt leven, doe dan ook niet net alsof.