Als je in between jobs zit ga je soms twijfelen aan jezelf. Nergens voor nodig natuurlijk. Daar weet Gerard Joling alles van. Als je geluk hebt vind je nog een exemplaar van dit meesterwerk op Marktplaats.... Die van mij is in ieder geval niet te koop.

Adriaan Mellegers is de man die het MonoBrow-logo heeft ontworpen. Dat leverde hem behalve een hoop warmte van yours truly, net zoveel op als een volle Zimbabwaanse portemonnee.

Zijn ontwerp voor een boekwerkje voor de ongelooflijke kunstenaar Marijn van Kreij had meer effect: serieuze kunstbazen kozen O Let It Be uit 260 andere inzendingen en gaven het een plek op de Best Verzorgde Boeken 2008-lijst.

Awesome.

Best raar dat de tweedehands variant van sommige dingen echt smerig is. Ik noem een vloerkleed, matras, haarborstel of suède jas.
Brrr.

Bizar dus, dat tweedehands boeken gewoon goed te doen zijn. Sterker nog, een boek dat gelezen is door iemand anders, inclusief ezelsoren en aantekeningen maakt het exemplaar in mijn ogen alleen maar waardevoller.

De vorige eigenaar werd kennelijk gegrepen door het verhaal. Dus het boek heeft z'n werk gedaan. Goedzo boek! Maak nu mij maar gek.

Life Of Pi scoorde ik in de Verenigde Straten Staten.

Jaja, literatuur, letters, moeilijk moeilijk. Hey en wat zie ik er goed uit met m'n Uniqlo vest en AA shirt. Alleen een beetje schraal dat ik m'n Getunde Subaru Met Dikke Velgen-pose gebruikt heb voor deze foto. Best wel treurig eigenlijk.

Life Of Pi - Paperback

Ik kwam deze foto van een videogame arcade in Noord Korea tegen.

Stukje gaarheid voor de mensen. Nee, dan een paar honderd kilometer verderop in Japan. Daar snappen ze beter hoe dat brood en spelen-ding werkt.

In het land van de stijle kapseltjes worden arcades met electronisch entertainment nog steeds redelijk drukbezocht en maken ze actief onderdeel uit van de videogamecultuur. (Hoewel dat ook steeds minder wordt.)

Bij ons zijn de laatste kasten met computerspellen bijna overal vervangen door fruitmachines, bediend door eenzame bejaarden die hun AOW er in één avond doorjassen.

Kleine kans dat zij net zo lekker kunnnen reminiscen als ik: weet je nog, met een paar gulden op zak je vergapen aan de graphics van Space Harrier, locals uitdagen met een potje Daytona of MK1 en de dag afsluiten met een Big Mac en twee Cheese burgers de man?

Ja toch? Daarom dus dit werkje over de Japanse arcade scene:



Arcade Mania

Afgelopen zaterdag kreeg ik een cadeautje van Jak. Roxy en de house revolutie is geschreven door Job de Wit, toevallig één van de weinige gasten die op een intelligente manier over house (en rap) schrijft.

Het is dat ik bang was geen zin had om geweigerd te worden en daardoor de laatste paar jaar van de Roxy niet heb meegekregen. Maar als er binnenkort een boek over de Seymour Likely verschijnt, hey, dan mogen ze mij interviewen.

Die club was een soort Bitterzoet avant la lettre en dan met stijlvol interieur.
Hoe dan? Nou gewoon, precies zoals ik het zeg.
(Ingericht door Ronald Hooft, die je ook kent van Brasserie Harkema, het mooiste restaurant van Amsterdam.)

Boekie haal je hier:

Roxy En De House Revolutie - Job de Wit

Haha. Check die rail op de cover van Dirt Ollies. A Skateboard Trip To Mongolia. Het is het verslag van een paar gasten die in 2004 naar Mongolië gingen om te skaten. Dankzij die stinkcommunisten vind je daar van die lekkere gare nieuwbouw. Waar de betonrot je tegemoet brokkelt. Niet echt ideaal om te rollen. Hoewel het daar met skaten juist om gaat: je creativiteit en doorzettingsvermogen gebruiken om van de meest crappy spot iets skatebaars te maken. Maar dat hoeft MonoBrow je natuurlijk niet te vertellen.

Carhartt zag wel wat in dit avontuur en maakte er een boek en docu van. Een soort van trailer staat op Youtube. Het boekwerk inclusief d to the v to the d bestel je hierrrr.