En hier heb je dan het tweede gedeelte van de MiniMail met Tony van ToyPunks....

What's the most expensive, most exclusive toy you have in your possession?
'We're lucky to have some crazy toys that collectors may get hyped about, but we also have super cheap toys that we like just as much! For us, it's less about exclusivity as it is about enjoying items we like!'

What's up with the combination Japanese punk and toy culture? How are these things linked?
'That's a massive question that we'll be exploring in the DVD series, but the designer vinyl movement was inspired on a lot of levels by Hikaru Iwanaga of Bounty Hunter, who grew up on a steady diet of The Clash, Bad Brains and punk in general.'

Nice
'He mixed his love of punk and American character culture to create a powerful new aesthetic and brand name in Japan. Before that, prolific American punk artist Pushead made toys in Japan that influenced a generation of artists and creators. Also, Takeshi Sakamoto, bass player of the Japanese hardcore band Cocobat, played a pivotal role in the link through his creation of the Fink-shit toy.'

Haha
'The Fink-shit later became the basis for Hiddy Kinoshita's Secret Base toys and a slew of smaller companies that have popped up after SB. Ultimately, these creators and several other key players were reflecting American and Japanese character culture through a punk rock lens well over a decade ago, applying a DIY spirit to creating toys, art and fashion. They didn't do this in a contrived way; this was just a natural extension of who they are. While these gentlemen were at the forefront of the movement, their ideas are pervasive today. Now many talented creators have adopted a similar approach to toys and fashion!'

What's the weirdest thing that ever happened when you showed your collection to a girl?
'She proposed marriage!'

Ronald Jenkees heeft niet alleen die achternaam waar je als Nederlander nationalistische gevoelens bij krijgt. Het is ook nog een keer een boy met beats en synth skills waar je potverdikkie van zegt. En uiteraard heeft hij ook die dingen voor al die gevoelige shorties.

Ok. Dit is er eentje voor voor iedereen die wel eens droomt van een beter, leuker, mooier of cooler leven. Blijf dat vooral doen. Maar besef dat je daar ook werk van kunt maken. Neem Catherine O'Flynn.

Zij had niet bepaald een bijzonder leven. Maar besloot op een dag What Was Lost te schrijven. Een verhaal over gemiste kansen, frustraties en fucked up gezinnen. Zelf dacht ze dat het niks zou worden met dat boek. Maar inmiddels is ze genomineerd voor drie onwijs belangrijke literaire prijzen. (Orange Broadband prize for fiction, the Guardian first book award en the Man Booker prize for fiction.)

Zo zie je maar. Hoe wanhopig die shit ook is waar je inzit, bij de pakken neerzitten gaat niet werken. Doe als OJ en exploiteer je misère. Haha.

Hier nog een goed stuk over Catherine. En weet: boeken lezen is het nieuwe rss feeds checken.

Een tijdje terug ontdekte ik het Toypunks project. Inmiddels hebben Justin Kovalsky en Chris Nelsonde, de makers van deze documentaire over de link tussen (designer) toys en de punk- en straatcultuur in Japan, netjes meegewerkt aan een MiniMail. In twee delen. Dus voor de snelle rekenaars onder ons: dat is twee keer genieten!

Will your documentary for once and for all explain to the girl/boyfriends of collectors that it's absolutely normal to like toys as an adult?
'Haha! We're not sure that the term absolutely normal applies, but we'd be happy improve the love lives of collectors everywhere! That would be pretty fantastic.'

Why do a lot of guys collect them? What do you love about them?
'Well, people seem to collect for a lot of different reasons! Fun, aesthetics, obsessiveness, nostalgia and trendiness all come to mind. We collect toys because they are cool.'

True!
'It sounds like a simplification, but, to paraphrase Hikaru Iwanaga from Bounty Hunter, when you first get into toys, it's similar to the first time you hear a genre of music that you'll always love. For him, that music was punk. If the feeling hits you, it's like "WHAAMMM!" There is just an essence to a killer toy; historical and cultural references combine with keen attention to detail, volume, form and color. They have integrity and when you look at them, they are just sort of rule!'

Are there different scenes for people who like true action figures (aimed at kids) and designer toys (aimed at adults)? Is there any animosity? Like you have between skateboarders and inline skaters?
'Hahaha! That may be true, but we don't really follow that type of thing. These days, there are different scenes for anything and everything. Expending energy on that seems sort of misguided to us.'

Yea
'We're way more into exploring connections between various subcultures rather than focusing on division. For example, if we're talking about action figures, Eric So from Hong Kong is an amazing artist. He's taken the action figure to unbelievable places, creating reverent, beautifully detailed figures of someone he looks up to as a cultural icon, Bruce Lee. What we find interesting is people creating with this kind of passion and defined viewpoint. That's what inspires, that's what lasts, and that's what we're seeking to explore through toypunks.'

EDIT: Overmorgen meer madness.

Dat is het mooie van volwassen en onafhankelijk zijn: DAN IS HET ELKE DAG SINTERKLAAS! BESTEL die in de Death Star veranderende Darth Vader van Hasbro. EN WORD GELUKKIG!

MonoBrow. Spreading happiness since 2007.

Even genoeg van al die Bangende Edjes, Boyz noisjes en andere shit? Dan kom je uiteindelijk altijd weer uit bij gitaren. Deze van DIOYY is al een tijdje beschikbaar. Maar de extended versie mag er zijn. (Shit, zie net dat ik 'n tijdje terug een andere versie gepost heb. MonoBrow en geheugen. Dat is geen goeie combinatie.)

Does It Offend You Yeah? - Let's Make Out (Extended Mix)

EDIT: Fuck it. Gewoon nog een liedje omdat het vrijdag is. Binnenkort een MiniMail met Designer Drugs. Nu alvast een link naar twee tracks die strakker staan dan een springveer. Maar dan wel zonder gitaren. Holy crap. Dit is echt de meest tegenstrijdige post ever.

Designer Drugs - Fuck Yeah!

Geen zorgen trouwens. MonoBrow wordt geen mp3-blog. Volgende week krijg je weer:
- een stukje literatuur
- een stukje jaren tachtig speelgoed
- een stukje MiniMail met talentvolle figuren
- een stukje kunst
- maar vooral een stukje gezelligheid.

Hou 'm hoog dit weekend. x.

MonoBrow gaat hard op Aux Raus. Helemaal kapot. Maar ja, zo'n privé concert, dat blijft natuurlijk gewoon een droom. Haha. De keiharde realiteit? Luuk en Bastiaan hebben deze week een 3voor12 Lifetime Achievement Award of hoe heet dat ding gewonnen. Eindelijk erkenning dus. Terecht! Want als er één groep is die het gewoon snapt... Wat ze ook snappen is dat een MiniMail op MonoBrow lachen is. Kijk maar:

Met het winnen van die prijs en aandacht op Nu.nl is het ambassadeurschap van Warchild waarschijnlijk niet ver weg meer? Plus die Marco Borsato is oud.
'We hebben Marco daarover gesproken. hij vond het nog een beetje te vroeg om ons nu al zo'n belangrijke functie als ambassadeur aan te bieden. Leontien vond het wel een goed idee, maar dan wel pas over een jaar of twee, drie. wie weet. we gaan in ieder geval een single opnemen met Marco. 'Yes yes, kurk op de fles', gaat het heten en de plaat zal medio februari 2008 te koop zijn.'

Wat gaan jullie met die 50.000 euro doen?
'Ik heb shampoo gekocht en luuk een tandenborstel! Eindelijk hebben we genoeg geld om onszelf eens lekker te verwennen!'

Wat is de mooiste Aux Raus lyric volgens Aux Raus?
'komm raus aux, raus aus der mini mazda
have lunch with satan's minions!

now i'm younger than now i'm younger than now

make me stop in 1877
make me stop in 1917

glue the glue
because the knife has a wife who has a fork that can talk
and then the cat died!

honestly, this coffin is hot
it's a grave, dave but it hits the spot

bury the dead, they smell!'

Welke songtekst hadden jullie het liefst zelf geschreven?
'Who Makes The Nazis?' van The Fall'

MonoBrow voelt zich als herboren na een Aux Raus optreden. Maar dan wel een geboorte waarbij de moederkoek nog effe met ‘n rotvaart tegen z’n kop aangeslingerd wordt. Wekken jullie altijd zoveel energie op bij het publiek?
'Dat is wel ons streven. Aangezien we een soort karaoke show deluxe geven live, is het wel handig als het publiek een beetje meedoet. anders is het zo saai... dus we proberen de mensen wel altijd een beetje op te jutten om keihard te beuken.'

Hoe anders wordt het nieuwe album?
'Harder, hysterischer, langer, breder, hariger, stinkender, vetter, yes-r, pus, pus, pus, prrrrrrrrrrrrrriiiiiiiiiiiiii, we gaan er gewoon een schepje bovenop gooien.'

Wat zeg je tegen mensen die Aux Raus niet voelen?
'Ik ben mezelf niet of al die jaren nooit geweest.'

Aux Raus staat op 24 november in de Melkweg.

Je komt op MonoBrow voor je dagelijkse portie fashion, muziek, literatuur, sneakers, robots, Japanse shit, games, toys en gadgets. (edit: Ok. Ik zie dat woord 'gadgets' nu weer staan en ik haat het.) In no particular order.

En vanaf vandaag hang je hier ook voor eh, borsten. Hele. Grote. Borsten. Toch? Hallo? Ben je daar nog?

Beter ben je vrijdag fris. Want het zou wel eens de laatste keer kunnen zijn dat je een toffe avond hebt. Haha. Femke en friends gaan weer los in Studio 80 met Last Night On Earth. En de vrolijke Frans (of eigenlijk Zwitser) Headman is headliner!

Dat wordt dus wel wat. Want het is niet elke avond dat je op de platen van iemand kan hossen die muziek maakt met Erol Alkan en 2ManyDJ's en zelf dansvloeren liet kraken met z'n remix van The Gossip's Standing In The Way Of Control. (Kenners weten natuurlijk dat de beste man veel meer goeds gedaan heeft, maar daar heb ik nu geen zin in om aan te refereren.)

Nog beter: MonoBrow geeft 3 (+1) x kaarten weg!

Stuur gewoon een grappig bericht naar die gmail hieronder en met een beetje geluk sta je op die lijst plus 1. Gezellig toch?

Skate klapt harder dan een avondje UFC. Het is dan ook de game waar iedereen met een spelcomputer en een ding voor skateboarden al maanden naar uitkijkt.

MonoBrow speelt de demo non stop. GAAF. Want in tegenstelling tot de Tony Hawk-reeks voelt skate heel realistisch. Gelukkig is het over een paar weken zover. Dan mag je rollen. Keihard rollen. Oh en die gast op het plaatje is volgens mij Chris Haslam, één van de meest originele en technische skateboarders ooit.

De grap die Zomer 2007 heet is bijna voorbij. Wat weer een prima excuus is om een mooie trui te scoren. Die dingen van Mishka bijvoorbeeld. Niet te geleuven wat een gersheid. Online shop Essense is sowieso niet verkeerd qua aanbod. En ze shippen ook naar die Niederlande.

Meer Ted Passon! Eerste deel van het interview vind je hier.

Hip-hop is pretty macho. Do you think Plastic Little is understood by people who listen to 50 Cent and Mobb Deep?
'Honestly I don’t think that Plastic Little is understood by the people that listen to Plastic Little. They’re friends of mine and I can’t really say I understand them. Plastic Little does have some pretty misogynistic lyrics that I won’t defend but what separates them from folks like 50 Cent and Mobb Deep is that they know what they are saying is fucked up and ridiculous. They are not trying to advocate any kind of lifestyle and they definitely don’t take what they are saying seriously and don’t expect anyone else too.'

Ok.
'Undoubtedly some people do have a problem making the transition. Max Lawrence who runs Free News Projects (Plastic Littles’ label), just sent us this quote the other day from a blog run by two white kids, who I guess usually like the “gatt-tastic” kind of rap, who reviewed Plastic Little and the Dopeness video:

“This shit was so disturbing to my macho heterosexuality that I pretty much dusted off the Screw CDs and listened to nothing but bass heavy gangsta shit for a week, usually with a tall can of Negro Modelo in my lap, riding around just trying to wash the feeling of faggotry out my earlobes."'

Hahahaha. Sad. How long until you won't answer your mail personally anymore and have a PA who rejects all interview requests?
'Probably sometime after I stop worrying if I’ll make my rent.'

What's so cool about photography?
'1.) It focuses our eyes on the details of our everyday lives that we often take for granted. 2.) It shows us how micro moments can inform us about macro contexts. 3.) It’s pretty. 4.) You can create a visual representation of pretty much anything you imagine. 5.) There’s new reasons all the time.'

Aha.
'For me it’s a great break from video and film because you’re just interested in a one particular instant and it reminds you how much you can say visually in a single frame. With moving pictures it’s easy to add lots of stuff that’s unnecessary. Also it’s cool because I can upload dumb pictures of myself to MySpace with my head on other bodies, which never seems to get old to me.'

Could you give MonoBrow readers a sneak peak at something you're working on right now?
'I’ve got a few things in the works right now. I’m just about to finish a music video for Peggy Honeywell (the music project of the super talented artist, Clare Rojas). It was directed by Andrew Jeffrey Wright and I produced and edited it. I’m also starting two new music videos soon. One is for The A-Sides on Vagrant Records and Tender Forever on K-Records.'

Sounds good!
'I’m also finishing up a little experimental/documentary/performance piece about falling in love in France and I’m working on a treatment for a longer documentary I’ve been shooting so I can hopefully look for funding at the Rotterdam film market in your fine country in January. Maybe one of your readers can give me a couch to sleep on?'

Donny Miller snapt het. Nadat een relatie compleet mislukte besloot hij dit te verwerken door een zelfhulpboek te maken. Het werd het geniale Beautiful People With Beautiful Feelings. Een dik boek vol pop art-afbeeldingen met die lesjes die je moet leren.

Je kent Donny misschien van z'n ontwerpen voor Vans en Baker skateboards. Maar beter bestel je gewoon dat boek. (Je moet 'm even mailen en dan komt het goed.) En hou je deze site in de gaten, want MonoBrow gaat natuurlijk zo'n MiniMail met de man fixen.

Een tijdje terug heb je de clip van Plastic Little's Dopeness op MonoBrow kunnen zien. Ik was onder de indruk en fixte een MiniMail met Ted Passon, de regisseur. Die man heeft passie voor z'n werk, niet normaal. En blijkt ook nog eens goed met een fotocamera te zijn. Tijd voor het eerste gedeelte van het interview. Morgen meer.

The video for Dopeness looks pretty slick: lots of extras, big set, special effects: expensive to produce?
'Believe it or not the budget was very small. That video was made for a fraction of what it should have cost. When we did actually pay for something we rarely paid full price. Many people worked for free or for a very reduced rate, the location was free, and we pulled in lots of favors.'

That's cool.
'This video was just another example of why I love the creative community in Philadelphia. This wouldn’t have been possible without the generous help of lots of people who are just genuinely excited about making things happen just because they want to see them happen and not worrying about the return.'

What's the best thing about being a director?
'Being at the receiving end of that kind of generosity and excitement – all for an idea you had – is one of the best and most humbling things about being a director. It’s such a good feeling and it really keeps you on your toes cause you think “All these people have given so much of themselves – I better not fuck it up!” It’s a great reminder that groups of people can accomplish big things when they can work together well. Now lets all go make world peace happen!'

Haha. What is it that you have to explain to people again and again about yourself?
'I think the question I get asked most when people meet me in person is “What happened to your eyebrow?”. Half of my left eyebrow is totally white. People usually think I it’s a birthmark or that I was hit by lightening, but it’s just a weird condition where you lose a cluster of pigment in your skin. It popped up on my head one day when I was 13. Most kids my age were getting pubic hair and I got a white eyebrow, but it’s cool. I became a man eventually.'

That's good.
'What most people don’t know is that the eyebrow is magic. Anyone who kisses me gets a secret dream of their’s granted in the future. People can email me to try it.'

What's your favorite thing to do when you travel by public transport?
'Usually I just read. It’s where I get most of my reading done. Sometimes though I like to look at the other people around me and make up stories about their lives. Some times I daydream about what would happen if there were an accident on the train or plane I am riding and I was somehow stranded with all the people around me and we all have to figure out how to survive together. I try to figure out who would be the leaders, who I’d probably want to hang out with, who I would want to date or have kids with, and what our little “Lord of the Flies” society would look like.'

Waar was dit toen MonoBrow klein was!
Een kinderprogramma met hip hop. En de BIZ!

En deze: party in my tummy!

Vorig weekend werd ik gewekt door de zon die op m'n onderrug (ok, vooruit: ook op m'n kont) scheen. Dat was goed. Gaver was de prachtige vrouw die naast me lag. Bovendien stond de zon een stuk beter op haar goddelijke bilgebeuren dan op die skinny ass van MonoBrow.

Ontwaken zoals je dat niet vaak meemaakt dus. Het enige wat nog ontbrak? Een track van Nina Simone.

Dit is voor iedereen die het geluk heeft elke dag wakker te worden naast een mooi, lief iemand met nog mooiere billen, of denkt dat dit op korte termijn gaat gebeuren. Beter kom je voorbereid:

Nina Simone - Plain Gold Ring

Vorige week heeft MonoBrow zichzelf niet langer voor de gek gehouden en toegegeven aan die urge. Die knagende drang om geld uit te geven aan mooie maar zinloze dingen. De schade: een nieuwe klok. Uiteraard is het een Casio. Dat is gewoon gaaf. Het is een re-issue van een ouder model:
(Waar je hier al eerder over hebt kunnen lezen.)

Dus vergeet My First Sony. Bring it: My Fourth Casio. Ha!



Oh ja, die eBay seller had ook nog een gids met alle G-shocks tot 2005. Die ben ik alleen vergeten te bestellen.

Kapot gaan in het park in de nieuwe clip van Digitalism bij Idealistic.

Nice. En Bull terriërs, die zijn heel goed. Alleen durft MonoBrow nooit zo'n beest te kopen, want daarvoor moet je het overwicht van 'n kampcommandant hebben om 'm te laten merken wie de baas is.

Je kunt nu geen tijdschrift openslaan of je wordt aangestaard door een model in een vies café, met uitgelopen make up en vlekken op d'r designer shirt. Dat realisme in veel (mode)fotografie is vaak prima. Maar het verveelt MonoBrow inmiddels ook.

Gelukkig is er Anne De Vries. Zijn werk is zo fris dat je er zin van krijgt je tanden mee te poetsen. Wat op zich geen goed idee is, aangezien gedrukte foto's bestaan uit papier met 'n laag chemicaliën die geen lekkere uitwerking op je glazuur schijnt te hebben.

Anyway.

Anne maakt dus super geënsceneerde dingen. Volkomen vervreemdend. Echt nice. En vanaf vandaag tot en met 10 oktober te zien in FOAM. Alleen beweert de bron van MonoBrow dat de opening morgen is. Maar ja, dat lijkt dus niet te kloppen. Fucking bummer. Want gratis boozen tijdens openingen, dat is het nieuwe uitgaan in aftandse buurtclubs.

Echte vrienden, daar kun je goed mee praten. Maar hele goeie vrienden, die stoppen tampons, aangestoken sigaretten of vieze sokken in je mond als je boozed out ergens op een huisfeest ligt. In Duitsland doen ze niet anders.

Het is woensdag. Nog even en dan kun je weer twee dagen uitslapen en in alle rust genieten van die piep in je oren. Die je hebt opgebouwd door bijvoorbeeld naar deze mix van RFH Delfos te luisteren. Een dik uur Frans gebeuk, door electro-eikeltjes expres vals ingezongen refreintjes en meer hipster tracks dan op de iPod van Busy P. Precies wat je nodig hebt.

Delfos - Start!

MiniMail met de beste man lees je hier.

MonoBrow heeft sinds januari dit jaar al de meest uiteenlopende celebs gestrikt voor MiniMail interviews. En trust me, als het redesign van deze blog een feit is krijg je een aparte rubriek met die dingen. Want het is volgens mij best geinig om in één oogopslag te zien wat voor figuren de belachelijke vragen van MonoBrow beantwoord hebben.

Helaas had mijn goede vriendin Miranda maar tijd voor het reageren op drie stuks. Geen probleem natuurlijk, aangezien deze rubriek MiniMail heet en niet Zomergasten: The Blog.

Miranda July dus.

It seems that couples are breaking up all over the place. And the worst thing is: they aren't fighting for it. Sign of the times or just selective perception?
'I hadn't realized. this might just be happening around you. My friends are fighting for it, and then we have lunch and talk and discuss how we are fighting for it, and weep.'

What topic will make you cry when it is being mentioned?
'Fighting strategies, apparently. But almost anything else too. Basically, if I feel anything at all, I cry.'

What happens when you drink two glasses of vodka, no ice, back to back?
'Sex, or an attempt in that general direction.'

Dear Miranda. Please dump Mike Mills and come and live in Amsterdam with MonoBrow.
'....'

Juist eh. Ja. Vergeet niet haar laatste project in Eindhoven te checken.

Ik word echt helemaal crazygek van dit soort mooiigheid. Al 31 jaar zoek ik naar de ultieme winterjas. Maar ja, om nou zeshonderd euro uit te geven voor een high tech Burton, of het dubbele voor een Comme Des Garcons, dat is me ook weer zo wat.

Dit jack van Live Mechanics, daarvan weet ik dus niet wat het kost. En dat maakt het in mijn boek per definitie betaalbaar. En het is nog honderd procent leer ook. Er schijnt alleen wel een logo op de achterkant te zitten. Mmm, te koop vanaf 15 september, dus dan zullen we het weten. Anders gewoon vrolijk verder zoeken. Tips zijn welkom.

Meer kleuren en info: lalala

Whoah! Ene Frank Kozak had op een dag bedacht dat het cool zou zijn een mash up te doen van tank bouwpakketten en Star Wars merchandise. Hij plakte bijvoorbeeld onderdelen van die Duitse dingen op die nasty AT-AT's en Photoshop was natuurlijk z'n vriend. Het resultaat? Een paar gruwelijke foto's waarin de Nazi's die donkere kant van de Force zwaar uitbuiten.

Meer foto's bekijk je op ToyBot Studio's.

MonoBrow dus. Vanaf nu elk weekend op Ondergrond.tv. Wat leuk is. Want daar ga ik dan te keer over robots. Clunky ass robots. En of het nu om speelgoed, films, wetenschap of strips gaat: it's all about the bots, baby.

Ondergrond is trouwens behoorlijk gers. Maar dat wist je al. Zoniet, hou ze vooral goed in de smiezen en geef ze af en toe een hit.

Nou niet gelijk afgeleid zijn omdat je de cover van die Busy P WAD op de achtergrond herkent (bedankt voor de tip Swurdin). Het boekje op de voorgrond is ook verygoodnice. En staat vol foto's van Shirushi Banten, wat dan weer een term is voor jasjes die in het Edo tijdperk in Japan voor het eerst werden gedragen.

Als eersten kregen brandweermannen die kapot fraaie outfits, zodat mensen snapten dat het professionele blussers waren, in plaats van viespeuken met 'n waterstralen-fetish.

Daarna ging die shit snel en wilde iedereen en z'n yogaleraar die kleding. Van beroepsgroepen tot verenigingen en wijken: overal doken de jasjes met logo's op. Deze uitgave staat vol met foto's en illustraties van die dingen. Echt onwijs inspirerend.

Ici een plaatje uit het boek.

En hier nog eentje.

En hier dan wat over het isb nummer enzo.

Gloria Loves Valentine. Dertien jongens en meisjes die allemaal ergens goed in zijn. Zo zijn ze druk met producties voor clippies, modeshoots en meer. En dat houdt ze dan weer van de straat wat goed is. Want de straat jongen, da's linke soep. MonoBrow MiniMailde met eh, ja, nou ja, met één van die gasten. Even vergeten wie ook weer.

It's rumoured that you're taking over the world. Must we be afraid? What will you do to us?
'We've come to inspire and be inspired. No need to be afraid unless you're a wasteman.'

What is your biggest achievement so far as a collective?
'Doing what we love. All the jobs we do are a bonus, so none of them like really blow us away, it's the fact that we're doing it our way.'

Who sure needs a little Gloria Loves Valentine and why?
'I-d magazine, Dazed maybe, simply coz we are something new and not the same bullshit people they keep using over and over again claiming to be new.'

Do you think this whole skinny pants thing that is everywhere will result in guys with bad sperm, thus killing us off as a species?
'I don't think its the bad sperm that will kill us off. What will happen is all the girls will get tired of the gay looking men and decide to eat carpet thus only lezbo sex will take place, thus no more babies, either that or president Bush will do it.'

What are you working on right now?
'Bags and t-shirt, they should be up on the website by now. It's a series that states who we love. Like one of them says Gloria Loves Valentine loves Susan Sarandon. Another one says Gloria loves Valentine loves Grace Jones. It's just truly people that we like, love or who inspire us personally. We don't care if they're popular to everyone else.'

And the mag?
'Two online magazines, Gloria and Valentine, both different in their approach. Can't say more than that really. They should be out by November. Oh and we're also working on our next Youth Club night.'

What should people never forget when they hear or read about Gloria Loves Valentine
'We have nothing in common with the bitchy cunty side of fashion.'

Can people join you?
'Yeah but plz no dickheads. We seem to have an allergic reaction to them.'

En toen was MonoBrow een blije baas. Die CMYK-pack AM1 is binnen. Beetje absurde bedragen aan gympen uitgeven terwijl je daar echt niet gelukkiger van wordt. Nou ja, eigenlijk wel dus.

Je kunt er trouwens nog een paar halen bij Concrete.

Nog niet overtuigd? Klik:

Mooi 1

Mooi 2

Lieve Heer heb medelijden. Die CMYK jongens.

Onder andere bij Patta. (Als ze niet al uitverkocht zijn...)

En online hebben ze deze AM90's via Purchaze.

Geen paniek. Als je vanavond uitgeuitmarkt bent (hoe belachelijk mooi zijn die posters van die misvormde koppen), ga je gewoon door naar Flexbar.

Daar is We Love, een goed ding van The Walk en Rogerseventytwo. Met deze keer Les Petits Pilous. Twee Franse gekken die je gek maken. Ze zijn vers gesigned op Boys Noize en staan vanavond voor het eerst in Amsterdam. Dus kom langs en laat je horen. Het wordt vast goed. Nee, dat is for sure natuurlijk.

Het is dat je m'n meisie niet bent. Want dan had ik deze Spizike's echt voor je gekocht. Kan wel huilen zo mooi. En je weet: niets leuker dan mooie shit voor 'n ander kopen. Meer foto's en details klik je hier. Dus zit je om een paar kicksen verlegen of klinkt de titel Miss MonoBrow je goed in de oren? Dan weet je wat je te doen staat.

Zo, die Ted Passon is echt een crazy vent. Hij is de regisseur van de clip hierboven van Plastic Little. Echt redelijk geniaal. Niet alleen wat je ziet, maar ook wat je hoort. Frisse flow, grappige tekst (ik bedoel, het is fiks pittig om over zo'n uitgelebberd onderwerp als beffen, pielemannen en punani's nog een boeiende song te maken).

MonoBrow is fan. Jij nog niet? Moet je anders Rap Oclock even checken. Dan ben je hooked. Het album heet She's Mature en daar vind je hier meer over.

EDIT: Ted vindt MonoBrow wel leuk. Dus binnenkort een MiniMail met die guy!

Goed. MonoBrow was dus in Berlijn. Dat was lachen. En dat wil ik best met je delen. Maar dan moet je beloven dat je niet op die andere foto's klikt die op m'n Flickr.com staan. Want dan heb je een kop bij deze blog en dat is nooit goed.

Tenzij je al een neef van me bent. Dan lach je toch al hard.

Genoeg.

MonoBrow & Friend do Berlin.

Een spot waar je allemaal afgekeurde, nooit uitgezonden, en gewoon bizarre en banned advertising vindt. Dat is Illegal Advertising. Opgezet en onderhouden door hele goeie gasten. Maar eh, verboden shit laten zien:

mag dat?

Ze ziet er goed uit, zingt nog beter en hell, zelfs d'r naam klinkt als de titel van een track die je ooit een onvergetelijke zomer heeft bezorgd.

Ntjamrosie mag dan ook niet klagen want het gaat goed met haar carrière. Ze woont sinds haar negende in Nederland en komt oorspronkelijk uit Kameroen. Maar als je iets aardigs tegen haar wil zeggen in het Engels, Frans of Bulu (Kameroens dialect), dan kan dat ook. Ze spreekt namelijk vier talen. Dan kun je bijvoorbeeld zeggen gefeliciteerd met je Appletree platendeal.

De clip hierboven hoort bij de song Patience. En is geproduceerd door Nelson & Djosa en geschoten door Paul Geusebroek & Justus Engelbracht.

Ben jij nu weer even lekker on point lijkt me zo.

Het blijft lachen, die zichzelf veel te serieus nemende straatsukkels die zo weinig zelfvertrouwen en relativeringsvermogen hebben dat ze doorslaan als je een grap over hun moeder maakt. Zelfs als 'ie goed is trekken ze het niet.

Beter hou je je raampie van je getunede Opel Corsa dan ook dicht als je die mixtape JemoederJemoederJemoeder van Girls draait. Met van die BaltimoreEdjeBangerBootyElectroblahblah herrie. MonoBrow hoorde van Swurdin dat je 'm kunt grijpen op de site van Freshcotton. En log daarna gelijk effe in als je wilt, dan kun je je stem uitbrengen en zeggen wat je van die mix vond. Dat zou Swurdin tof vinden. En ik ook.

Learning To Love You More is de naam van een project van Miranda July en Harrell Fletcher. Waarbij deze twee kunstenaars steeds met een geweldige opdracht komen die jij als gewone sterveling van de straat vervolgens kunt uitvoeren.

WANT JIJ BENT OOK BIJZONDER! EN JE KUNT ALLES BEREIKEN ALS JE MAAR WILT! SUCCES IS EEN KEUZE! GELD MAAKT MEER GELD EN UITKERINGSTREKKERS MOETEN HET LAND UITGEZET WORDEN EN DE BELASTINGDIENST BESTAAT UIT RATTEN EN DIE GEERT WILDERS ZEGT TENMINSTE WAAR HET OP STAAT!

Hooold up. Echt, de volgende keer in Berlijn toch maar wat minder braadworsten en halve liters van in de Hel gebrouwen bier drinken.

Die opdracht dus: het resultaat stuur je op en dat wordt dan misschien (hey, het moet wel tof zijn natuurlijk) online geplaatst. De dingen die ze vragen zijn soms absurd, maar altijd die best.

Leuk en aardig. Maar wat MonoBrow wil is dat je deze vrijdag gezellig even langskomt op de opening van de Europese expositie die bij LTLYM hoort. Locatie: MU in Eindhoven. Vanaf acht uur 's avonds gaat het los.

Daarna kun je tot en met 30 september een bezoek brengen. Gedoe? Jongen: er rijden van die gele dingen de stad uit. Daarmee kun je je horizon verbreden wat meer mensen zouden moeten doen.

Jonathan Woss presenteerde een tijdje terug dit item in één of ander programma. Met als hoogtepunt de uitspraak van air sex kampioen Cobra: 'Ik heb nog nooit sex gehad.'

Je kunt haten wat je wilt, maar Joost van Bellen en z'n Veel Meubelstukken-crew weten hoe ze je aan het dansen moeten krijgen.

Als je dat niet gelooft moet je zaterdag 1 september zeker naar Noord komen. Daar is dan van 13.00 tot 23.00 op het NDSM-terrein een minifestival waarin alle feesten die Meubelstukken de afgelopen tien jaar ooit organiseerde, voorbijkomen. Welke dan?

Eej! Tijd voor die geheugenkietelaar:
Speedfreax, Rauw, O.H.A.F., O.W.A.P., Club Filth, Manifesto en Fucque Les Balles, Tienie’s Place, Little Sexmachine en Nick & Jackies; gast! Die mensen verdienen op zeker een schouderklopje voor al die moeite.

Op 1 september gaat het los in vier tenten, twee loodsen met artiesten, dj’s, modeontwerpers, kunstenmakers en bands. Kaarten fix je via Beep.

En zoals dat inmiddels gaat bij dit soort stukkies op MonoBrow: zie je daar gek!

MonoBrow heeft die gevoelens voor Miranda July. Maar ja, ze is al met grafisch ontwerper/regisseur Mike Mills. En nu mag deze blog dan wel een legende in wording zijn, die Mike is net even een maatje groter. Maatje Aragorn. En kijk dan op z'n Wiki, niet te geleuven wat een cv. Hoe dik wil je het hebben.

Een van z'n laatste dingen is de clip hierboven bij Blonde Redhead's My Impure Hair.

En ik wilde je ook nog een trailer geven van Does Your Soul Have A Cold, 'n docu over anti-depressivagebruik in Japan, echt vrolijke kost maar niet heus. Maar wel indrukwekkend en shit. Alleen ben ik de link kwijt. Anyone?

MonoBrow is de laatste tijd crazy into die tunes van fIREHOSE. Wat bleek: vroeger luisterde hij daar ook heel fanatiek naar, tijdens het kijken van skatevideo's.

Alleen wist hij niet wat het was wat hij hoorde. Plus je had toen geen internet. En dacht je er nooit aan te wachten tot de eindcredits in beeld kwamen, zodat je zag bij welk part welk liedje gedraaid was. Daarvoor deed je veel te graag rrrrewind selecta om je favoriete skater nog een keer te bekijken.

Zoals Ray Barbee en Natas Kaupas. Twee jongens die echt een uitgesproken stijl hadden. En die toevallig allebei van fIREHOSE hielden. Want dat bleek de band die steeds voorbijkwam in die video's.

Natas Kaupas - Streets OF Fire (Santa Cruz)

Ray Barbee - La Buena Vida (The Firm)

Godver, zoals die Ray z'n huisie uitloopt en gelijk begint te rollen. Dat jongen, dat is nou waar het om gaat.

Dit is er echt eentje voor dat ingekakte uurtje dat je vandaag nog mee gaat maken. En trust us, als het zover is, dan weet je het wel. Hou jezelf op dat moment niet voor de gek, geef er aan toe en laat je werkstuk over Russische Dwerghamsters voor wat het is. Het enige wat je kunt doen is deze track van DIOYY downloaden en afspelen, een espresso pakken, rondje om je bureau rennen en alsjeblieft. Kun je daarna weer lekker verder met die plannen voor world domination.

Does It Offend You Yeah? - Let's Make Out (alt version m)

Ok. Vergeet dat MonoBrow wilde dat Nico z'n pa was. De pappi in de filmpje is veel beter. Met zo'n wekelijkse worstelsessie win je altijd op het schoolplein. Dragonpunch!

Cool ook hoe die gast met z'n handen doet alsof het een echt mens is en soms bij een spot even van z'n board stapt, om te checken of een trick doable is. Haha.

Michel Gondry is de man achter Eternal Sunshine Of A Spotless Mind en heel veel clippies. (Hier nog meer.) Die film is misschien wel één van de mooiste die MonoBrow gezien heeft. En dat hierboven is de trailer voor z'n nieuwste.

Het is het verhaal over een gast (Jack Black) die per ongeluk alle banden in de videotheek van z'n vriend (Mos Def) uitwist omdat z'n hersenen magnetisch zijn geworden. Daarop besluiten ze om zélf hun favoriete films na te spelen en opnieuw op te nemen.

Man, dit wordt zo mooi. Echt. Vanaf december in de Verenigde Straten en daarna ongetwijfeld bij ons in de bios. Maar dan heb je 'm natuurlijk allang gezien via Joox ofzo.

Als je dit leest zit MonoBrow in de trein naar Berlijn. Met z'n cheap ass reisgenoot. Die had geen zin om iets meer aan vliegen uit te geven. Terwijl hij toch echt een dikke opdracht voor Karl fucking Lagerfeld gedaan heeft. Het gevolg is dat we nu dus zes uur in een tweede klas coupé zitten. Met lauwe blikken bier en borrelnoten. Haha. Supernice.

Anyway.

Als je een lange reis maakt is je mp3-speler je beste vriend. Tijd dan ook voor tunes van M.A.N.D.Y. Die boykes remixen als malle pietjes. Op hun label Get Physical is nu een hele strakke verzamelaar uitgekomen. Daar staat bijvoorbeeld deze stampert op:

Roxy Music - The Thrill Of It All (M.A.N.D.Y. remix)

Ok dan. Mis je nu al. Tot volgende week.

PS: Die updates blijven komen hoor. Misschien wel wat Berlijnse dingen. Supertoll.

Alles zit erin: mooie borsten, actie, heet water, naakte Japanse mannetjes, videogamegeluiden en grappige animaties.

Bij ons doen ze dit. Maar in Australië heb je Sarah en Pae (een setje ja). En die twee zijn gewoon kankergoed (sorry mam). Vooral als ze synchroon gaan... Op We Dance Hard vind je nog meer van die shuffelende huiskamerhakkers.

Ze hadden misschien wel de tofste track op de tweede verzamelaar van Kitsuné. En intussen is die Cazals buzz op het interweb sterker dan Maya de bij. Zeker nu ze je versgekochte jeans met zo'n hoge taille van je kont laten zakken van het springen op een cover van Spandau Ballet's Too Cut A Long Story Short. Hell yea. MonoBrow doet moeite en laat Martin en Daniel van Cazals een paar vragen beantwoorden. Hope you like very much yes?

Even though your version is excellent: why cover another song when you can obviously make great tracks yourselves?
M: 'I can't remember exactly how the idea came about but I can remember thinking right away how it could translate into being a Cazals song - one which we could almost make our own. I don't want to detract from Gary Kemp's genius but it doesn't feel like a cover to me anymore.'
D: 'Don't worry Gary likes it too!'

Hailing from the Kitsuné camp are you supposed to hate on Ed Banger?
M: 'Possibly, but I certainly don't - I think it's a fantastic label full of really talented artists at the top of their game. How could anyone help but respect them?'
D: 'I got in trouble the other day with Kitsune because I said something nice about Justice to them. It reminds me of the Sparks track ‘This town ain’t big enough for the both of us’, though Paris probably is.'

What is the thing Cazals members like to do best together, apart from making songs and performing?
M: 'Play pool.'
D: 'Yep, play pool.'

What is your favorite Rambo: First Blood scene?
M: 'I don't think I've seen the film. I remember the music for the Commodore 64 game...'
D: 'Probably supposed to say the bit were he stitches up his own arm as its macho and stuff but I love the end where he has a sissy fit and you can’t understand a word he says mmmbbmbmb he was just lying there…Adrien!....mmbbmmbmdmm sniffle, sniffle. Always has me in stitches.'

Ehrm, that was Rocky. Ok. What should we never have known about Cazals?
M: 'That we lived in East London. Those two words have an unfortunate amount of baggage with them.'

Is your music suited for sexy time situations?
M: 'Perhaps in the way that Phil Collin's music features in American Psycho or maybe if you're gay.'
D: 'I wouldn’t know, I think if I put on a Cazals track as I was just about to get lucky that would quite possibly be the most egocentric and disturbing thing I could possibly do. Hey, baby I’m just a poor innocent boy, you know'

What's the most frustrating thing about being Cazals?
M: 'Everything always going wrong, breaking down, falling through or being stolen... Closely followed by being billed as THE cazals.'
D: 'Being told that if we do just this one more thing it’ll all happen for us.'

Ploink! Nieuw clippie van M.I.A.. De track is 'n cover van het in Hindi gezongen Jimmy Jimmy Aaja door Parvati Khan, uit de Bollywood film Disco Dancer (1982, goed jaar!). Het gerucht gaat dat het een ode is aan een journalist die haar had uitgenodigd naar Libië te komen, waar hij bezig was met een stuk over genocide. Gezellig! En of het dan iets is geworden tussen die twee, dat weet MonoBrow dan weer niet.

M.I.A. - Jimmy

(Via B-Town Hit Parade en daar vind je gelijk de Diplo remix van Sunshowers met die SaltNPeppa beat haha.)

Mocht je bij het zien van deze sigarenkoker onbewust zin krijgen een track van de Gorrilaz op te zetten of een strippie van Tank Girl te lezen, dan is dat niet raarrr. Want het ontwerp op dat ding komt van Jamie Hewlett, striptekenaar en bedenker van die gekkigheid.

Maar ok. Ding is: dit is helemaal geen sigarenkoker! Nope jongens en meisjes, tis iets voor de vrouwelijke MonoBrowers. Iets waar ze kriebels in hun buik van krijgen.

Het design is geïnspireerd op de Londense club Kabaret's Prophecy, waar ze die toffe lichtprojectie-muren hebben. Jamie had daar al een keer wat artwork voor geleverd, dus dit is 'n logische vervolgklus. Uit de club in bed voor wat zoomazoom actie, zogezegd. Lachen toch. Hier zie je de rest van die vibrators.

Misschien komt het door dit klassieke cadeau dat MonoBrow voor z'n verjaardag kreeg. Wellicht heeft het dragen van skinny jeans ook effect op je muzikale voorkeur. Hoe dan ook, die obsessie met de Flying V en de combinatie peroxide en haarlak, is een feit.

WOOT! Die Transformer Nike's, in het echt! Zonder sokken! Monobrow spotte ze tijdens de lancering van die Nike Vintage schoen, gister in Concrete op de Spuistraat. Waar Delfos trouwens verrassend de soundtrack van de avond maakte. (Een sneakerlaunch zonder hip hop?! Haha.)

Kijk die best wel crappy foto's van een best wel leuke borrel

Beetje balen van het weer. Maar als het droog blijft vanavond moet je zeker naar Pluk De Nacht, 'n openluchtfilmfestival waar de projector pas gaat rollen als de zon gezakt is.

MonoBrow zit gelijk in die vakantiesentiment vibe: vroeger in Frankrijk, naast Claudine of Frederique of Charlotte of hoe heette ze ook alweer in het gras, terwijl op de muur van 'n honderdvijftig jaar oude boerderij Asterix en Obelix hun ding deden. Met af en toe een vleermuis die door het beeld vloog. En na afloop, als het helemaal donker was, stiekem zoenen jongen. Niet normaal.

Eh, ja. Vanavond dus. Dan kun je naar Eagle vs. Shark. Dat wordt vast lachen.

- Interview met regisseur -

- Trailer -

Een tijdje terug vertelde MonoBrow je toch dat de mensen van het geniale label Modular het blaadje M for Modular hadden uitgebracht? En dat dit alleen werd uitgedeeld op die feesten van ze waar je nooit bij bent omdat je, elke keer dat je genoeg gespaard hebt voor een vlucht naar Sydney of New York, dat geld uitgeeft aan overpriced Nikes? Nou, die mensen dus, die zijn zo vriendelijk geweest om een pdf-versie (haha Nalden!) van het tijdschrift te maken.

Downloaden is misschien niet zo tof als het in je knuisten gedrukt krijgen wanneer je met je import bier in één of andere Londense hipstertent hangt. Maar ja. Nu weet je wel waar iedereen over praat.

Pak het hier en lees bijvoorbeeld die interviewtje met Pedrootje Winter en So-Me (heus wel meer dan een Parra copycat mensen, niet haten!) van Ed Banger.

Oh boy.

Steven Seagal is de ultieme vader waar alle andere vaders zich aan zouden moeten spiegelen:

1.
- Hij hoeft je maar aan te kijken of je snapt wat hij bedoelt.

2.
- Hij leert je tijdens het worstelen op het vloerkleed in de woonkamer straatvecht tricks die je later van pas komen.

3.
- De eerste keer dat je met hem een biertje gaat drinken in de dorpskroeg leert hij je wat handige biljartgeintjes.

4.
- Als je met hem naar de slager gaat krijg je altijd een extra plakje grillworst.

Maar serieus. Hij kon wel écht vechten. Vroeger was hij de enige Westerling die Aikido-les gaf in Japan. (Kijk die handmoves aan het einde!)

Slayer rockt harder dan de nierstenen van Phil Collins. Die boys gaan diep. Vooral met hun teksten. Niks achterstevoren afspelen voor Satanische boodschappen. Gewoon op die play-knop drukken, boxen open gooien en gaan! Merci Mick.

Bijna vergeten. MonoBrow is jarig. Vanavond dus een drankie. Of twee. Als je ook zin hebt.

Ik kan me de belevenissen van Kevin Arnold nog herinneren alsof ik het zelf allemaal heb meegemaakt. The Wonder Years was dan ook kapotgeniale televisie. En het is zo goed omdat het zo fucking herkenbaar is. Terwijl de serie zich toch echt in die Amerikaanse suburbs afspeelde in de jaren zestig en niet in het Naaldwijk van de jaren zeventig/tachtig waarin MonoBrow voor het eerst kennismaakte met eetpapier. Pré-pubertijd FTW!

En omfg, als die Winnie in beeld kwam hield ik het niet meer. Hoe onbereikbaar kun je als buurmeisje zijn! Hier vind je een overzicht met actuele foto's van de cast. En nee, Paul is dus niet uitgegroeid tot Marilyn Manson zoals veel mensen gillen.

MonoBrow draagt al jaren truien en vesten van Trainerspotter. Da's best raar. Want die gasten zijn vooral goed in jasjes. En daar ontbreekt het dus nog aan in de collectie van je op één na favoriete blogger. Hoog tijd om daar ook iets van in huis te halen. Bijvoorbeeld het resultaat van 'n exclusieve collabo met de mensen van Lijfstijl uit ik schaak slecht maar ik Rotterdam. Tijgerprintje d'r bij en hoppa! Super nice toch?

Jaaha, ik weet heus wel dat die robotdingen played out zijn. Maar het idee dat je met deze Gundam speakers de hele dag de bijbehorende theme tune kan blazen, da's gewoon mooi jongen. Ech woar. Hier nog wat meer info en plaatjes.

Boudewijn Bollmann is de man. MonoBrow houdt van mensen die talent hebben en hier vervolgens ook wat mee doen. Soms is hij alleen iets te enthousiast. Twee weken geleden nog, toen sprong hij met z'n racefiets over een ramp. En landde vervolgens met z'n kop op het asfalt.

Resultaat: vier voortanden kwijt, een gat in z'n hoofd tot aan z'n schedel, lichte hersenschudding en een gekneusde neus en bovenlip. Gelukkig gaat het nu weer. En kan hij zich weer richten op z'n werk. En die MiniMail met MonoBrow.

Ziet er pijnlijk uit...
'Ik moet nog wel platliggen, maar ik kan in ieder geval weer typen. Kan ook niet wachten totdat ik weer kan fotograferen.'

Anderhalf jaar geleden pakte je voor het eerst een camera op. Wat zou er gebeurd zijn als je toen iets anders, ('n grillpan?) in je handen kreeg?
'Dan was ik dezelfde freak geworden als nu, geobserdeerd door de oneindige mogelijkheden van het desbetreffende attribuut. En dan ook een beetje rondkijken en rondhangen, een doel kiezen en keihard toeslaan. Gelukkig hoef je met een fototoestel niet letterlijk te slaan om iets vets te krijgen.'

Was je daar dan mad goed in geworden?
'Always in it to win it. Zelfs als ik goed zou willen worden in sporten en dergelijke zaken, moet dat wel lukken denk ik.'

Wat was de meest creepy situatie waarin je je tijdens het fotograferen bevond?
'Tilburg CS, half 6 in den ochtend, twee Marokaanse homo’s op de foto gezet in een donker steegje. Dat vonden ze niet zo leuk. Gelukkig was ik op dat moment samen met een dakloze die mij gered heeft (met zijn imposante bos dreads) Anders was ik nu een fototoestel armer geweest (in dat geval liever een grillpan armer).'

Ok.
'Fotograferen tijdens een gothicfeestje ervaarde ik echter ook als redelijk angstaanjagend.'

Nooit de behoefte gehad om een oproep in een krantje te plaatsen waarin je zegt dat je een professionele modelfotograaf bent met eigen studio? En dat je dan allemaal domme meisjes over de vloer krijgt die into naaktfotografie zijn omdat ze denken dat ze daarmee doorbreken?
'Gedaan, maar toen kwamen er allemaal vieze mannen met haar mee.'

Wat zul je nooit mooi kunnen vastleggen?
'Vogeltjes, watervallen, zonsondergangen en al die andere vreselijk kekke zaken des levens. Of zoals ATCQ rapt the birds and the bees and all those groovy things.'

Hoe direct zijn je platen? Doe je veel nabewerking?
'Sowieso probeer ik zo min mogelijk achteraf te kadreren. Ik wil het kader uit mijn hoofd kennen, dat maakt alles veel sneller en je weet wat je krijgt. Daarom ook liever vaste lenzen dan zoom. Soms doe ik wat kleine kleurbewerkingen (.raw), maar nooit inhoudelijk gaan zitten klooien want dat is gewoon niet zoals de werkelijkheid is. En als je “aanstootgevende beeldelementen” als prachtig glimmende puisten gaat lopen retoucheren: dan moet je gewoon zelf keihard geretoucheerd worden.'

Hoe fotogeniek is een MonoBrow? En waarom?
'Asociaal fotogeniek. Foto’s die je doen fronsen doen het per definitie goed.'

Waar kom je binnenkort mee?
'Mannen, eenzaamheid en eten. En sowieso Twisted Streets #7.'