Tijdens het Vice-gebeuren kwam ik Bastiaan van AUX RAUS tegen. Of ik z'n nieuwe clip al gezien had.

De schattige schandknapen doen het in dit filmpje wat rustiger aan.
Denk huzarensalade in plaats van hossen.

In Wire spelen ze net zo makkelijk op de verjaardag van oma, in cultureel buurtcentrum 'De Balorige Batik'er.' En krijgen ze zelfs tante Erica aan het dansen. Pjagtig.

Aux Raus Myspaceje.

Mijn grootouders zijn allemaal redelijk oud geworden. M'n opa Jan door elke dag een grapefruit naar binnen te werken. Niet door dagelijks I Wanna Be Sedated van de Ramones te zingen.

Toch is dat precies wat de oudjes in Young@Heart, de nieuwe docu van Stephen Walker, doen. De bejaarden in deze film maken deel uit van de theatergroep Young At Heart. En hebben de afgelopen tijd op podia staan zingen als gekken. The Clash, Sonic Youth of Sex Pistols: de rimpelige rockers coveren supergroepen net zo gemakkelijk.

Ramones - I Wanna Be Sedated

Sonic Youth - Schizophrenia

Talking Heads - Road To Nowhere

In de New York Times nog wat extra intel...

Ok. Ik zit liever zélf in Parijs of New York. Maar als dat niet kan is er nog niks aan de hand. Ik ben namelijk connected als de nekband van een Wasteland-bezoeker.

Dus zorg ik ervoor dat V. op die Reebok-toestand het vuile werk opknapte.

En houdt grafisch ontwerpster Karen me op de hoogte van de gezellige dingen die in New York gebeuren.

Daar werkt ze namelijk voor 2x4. Een ontwerpbureau dat onwijs lekker bezig is. En ondertussen maakt ze gewoon foto's zodat jij er ook nog wat aan hebt:

Plee in New Museum

Posterontwerp door medestudent Jeff Ramsey op de Werkplaats Typografie.


Brasserie Seagram House

Moma, Color Chart


Moma, Design and the Elastic Mind

Wedden dat je een potje gaan haten op deze posting? Je vindt de graphics van Gangpol & Mit namelijk onwijs kiddy, en die muziek trek je al helemaal niet. Het klinkt net als de soundtrack van een jaren tachtig videogame.

En computerspellen, die zijn dom man.

Maar ja, wat verwacht je dan van 'n Frans duo dat voor de helft bestaat uit een grafisch ontwerper die muziek maakt. Blijkt ook nog eens dat ze afgelopen weekend in Rotterdam stonden en deze maand met hun eerste album komen. Tsss.

Moet je kijken hoe stom Gangpol & Mit is

(Via A3.)

Ach wat de hel. Als je dan toch refereert aan shit uit het verleden kun je het maar net zo goed doen zoals die nieuwe voorjaarscollectie van Alife.
Zij kennen hun klassiekers...

Dit is ook mooi:
Of deze:

Jeroen de Vries hoef je helemaal niks te vertellen.

IK HEB ZO'N ZIN IN DE NIEUWE DJVT.

Eej! De nieuwste issue van Reload is uit. En dat is dus toevallig een heel leuk blaadje. Die restyling heeft dan ook netjes uitgepakt: mooi formaat, lekker gedrukt en de vormgeving is prima in de ok-sfeer.

Ik begreep van hoofdredacteur Jeroen dat ze bijna tien jaar bestaan. Dat is dus langer dan je zusje gek. Weet je wat aardig zou zijn? Wanneer je even bij ze langsgaat en een verjaardagscomment achterlaat.

Een gouden donut voor je meisje. Dat zouden meer mensen moeten doen.
Vinden ze lekker joh:
Gehaald bij Calourette in Parijs. Daar hebben ze er verstand van.

Een videoclip die zo tof is dat ik het niet erg vind minutenlang de überpretentieuze en totaal niet relevante (tamme drum&bass beats, in 2008!) muziek van Björk aan te horen?

Ik dacht het wel:

Björk - Wanderlust

Hier een making of.

Let's Make Out! was een geniale track die lekker geniaal geremixed is.

Of Does It Offend You, Yeah? live ook gezellig is, dat moet je anders zelf maar even gaan bekijken. Ik heb ze in ieder geval gemist tijdens 5 Days Off vorig jaar. Rebound!

Ze staan om 21.00 in de kleine zaal van Paradiso.

De Nintendo DS is erg populair bij mensen die het verschil niet kennen tussen Halo en Hello Kitty. Ze zitten dan ook niet te wachten op ouderwetse videogamegenres als de klim en klauteraar of shooter.

Daarom is het niet raar dat shit als de KORG DS-10 wordt uitgebracht. Dit is een programmaatje dat die legendarische KORG MS-10 synthesizer nabootst op je DS.

En als ik je dan vertel dat een classic als Fun Fun's Happy Station (thanks, Jak) met dat ding gemaakt is krijg je nu vast een plakkerige sensatie in bepaalde lichamelijke regionen. Is niks om je voor te schamen hoor.

Hoe hard:

Thys noemt me af en toe dudethefuckster. Dat vind ik erg mooi. Ik ben dan ook een gast. Een kerel. Een vent. En jongens zoals ik die van tijdschriften houden zitten goed. Die worden bediend met blaadjes over videogames, jagen, gitaren, of samplers en sequencers.

Maar wat als je nu zoals ik ook wel eens iets over kunst en shit wil ontdekken? Dan kom je al snel bij van die navelstaarderige toestanden als Mr Motley terecht. Of blaadjes met alleen maar typografie en namen op de cover die je niets zeggen.

In de boekhandel van Palais de Tokyo kwam ik The Journal tegen. En ja, ook zij hebben namen op de voorkant. Maar whatevéur, zoals ze dat in Parijs zeggen. Plus Miranda July en Beirut staan erbij.

Zo hebben ze een aardig modestukkie waarbij de dragers iets vertellen over het bijzondere moment waarop ze de outfit aanhadden:

En staat er in dit nummer een repo van Kenneth Cappollo: die skatefoto's zijn echt wonderschoon.

Ga anders langs bij z'n blog en doe 'm de groeten.

En neem een abo op The Journal. Doe ik dat ook.

Pocket Calculator Show is fris als een Duitse Herder in de duinen van Castricum aan Zee. Want vol met de 411 over boomboxen, walkmans, digitale horloges en meer. Welke had jij?

MonoBrow x moderne kunst, dat is vragen om moeilijkheden. Ik loop er per ongeluk wel eens tegenaan. Maar meer ook niet.

Neem die nieuwe expositie in de gallerie Hidde van Seggelen in Londen. Het is dat er opeens een intrigerende poster op m'n bureau belandde. Anders had ik je echt niet kunnen vertellen dat Morgan Betz een schilder is die daar nieuw werk laat zien.

Is het concept Geld Sparen In Plaats Van Het Uitgeven Aan Dure Crap Die Je Op MonoBrow tegenkomt Waardoor Je Nooit Genoeg Hebt Voor Vakanties, té abstract voor je?

Wacht dan nog even met geld lenen voor een retourtje naar het land van de rubberen poppen. In W139 is er van eind april tot eind juni een expo waar je ook werk van Morgan kunt koekeloeren.

Nog meer drollementigheid rechtstreeks uit de straten van Parijs:

Patta breidt uit:


Jim Henson was erbij:


rim-skills, voor al uw rim accessoires. (Ja ok, er staat aim, maar dat zag ik later pas.)


De man die naar dezelfde kapper als Wilders gaat:


Dit vind ik een gave bak jongen:

En lijkt dat refrein van Skatt Bros. niet als twee druppels voorvocht op het liedje van Pokémon? (Check rond 1:10.)

The Hundreds is overgenomen door LVMH, het moederbedrijf van Louis Vuitton. Classic.

Hier het hele verhaal.

Nog classicer:

'Streetwear is natural to us, after all, Louis Vuitton did create the world's first all-over-print.'
LVMH CEO and Chairman Bernard Arnault

De kotsresten zijn zaterdag waarschijnlijk nog nauwelijks tussen de profielzolen van m'n Jordan 3's uitgepulkt. Toch moet ik dan weer.

Ik werd namelijk laatst gemaild door Elske van HeyHeyHey. Zij organiseren een nieuwe editie van Too Much Fun Club. (Niet te verwarren met deze boys, haha.)

Beter ga je daar gewoon naartoe met je goeie grappen en je bek.
Want die line up is beter dan een meisjeshandtas waar een zakje Dropduo's uitsteekt.
Moeilijk? Welnee.

MonoBrow geeft 2 x 2 kaarten weg.

Mailen is meedoen!

Paris was dus goed. Vooral dankzij de intel van the most connected girl in showbiz Femke. En die lijst van Rafael. Waarvoor merci, ook namens mevrouw MonoBrow.

Roll that clip enzo:

Henny heeft z'n eigen straat!


Poppetje


Lele, daar houden ze wel van in Palais de Tokyo


Faire kaka


Q-bert!

Toe maar, gamers zijn heus niet allemaal hentai-kijkende, slechte fantasy-lezende, ook het derde seizoen van Battlestar Galactica-goed vindende mannetjes. Sommigen weten gewoon heel scherp hoe laat het is: