Het concert van The Knife in Paradiso (eind 2006) was wonderschoon. Bizarre visuals, mechanische poppen en DIE muziek. Muziek waar je tegelijk vrolijk en somber van wordt.

Karin Dreijer Andersson is niet de Zweedse schrijfster van de feministische klassieker Trieste Tepelklöven. Dat is die andere Karin Dreijer Andersson. Deze Karin is 50 procent van The Knife.

Gelukkig maar. Want anders had ik nu één of ander crappy zelfhulpboek vol passieve vrouwelijke agressie gepushed, in plaats van het redelijk geniale album van Karin's soloproject Fever Ray.

Waar The Knife stevig kan beuken is deze plaat vooral goed to do tijdens de betere voor-je-uit-staar-mijmer-sessies. Karin's uitgesproken en vervormde stem, melancholieke, gloomy geluidjes en shit: highly recommended.

Fever Ray - When I Grow Up

Fever Ray op Myspace