Ok. vanavond ga je naar een performance van Alexandra Bachzetsis. Dat kan een Plaatsvervangende Schaamte Opwekkende vertoning worden, I know. Maar als een paar leuke mevrouwen op de genadeloze muziek van Delfos gaan bewegen, dan weet je dat het goedkomt als een sketch in Sesamstraat.
Met verschillende optredens vanaf 17:00 uur in De Brakke Grond
Oh wacht, ik hoor net van de man zelf dat hij niet gaat draaien, maar dansen! En de dj is de Vlaamse ex van Soulwax (of dit dan betekent dat ze het met de hele band deed of alleen met de drumsticks, weet ik dan weer niet).
De Engelse kunstenaar Pure Evil (wie?) is door KSwiss uitgenodigd. Hij komt zondag langs om z'n expositie te openen. Ben niet echt onder de indruk van z'n werk, maar dat komt misschien omdat de dingen van Kaws nog steeds op m'n netvlies ge-bitch slapped zitten. De Pure evil flyer:
Maar waarom besloten ze bij The Quiet Life om hun naam zo raar te plaatsen? Als je het concept goed doorvoert moet je dat logo een stuk groter op een lijn plaatsen.
Nu zweeft het als een los element in het niets en verstoort het de eenheid aka aanheid van dit shirt. Shiiiit.
Simon Hoegsberg is een Deen die vanaf dezelfde plek op een brug in Berlijn, twintig dagen achter elkaar willekeurige voetgangers fotografeerde. Niks bijzonders zeg je? Jawel man, want hij maakte er een honderd meter brede foto van. Check z'n site:
Zo, Katie Grand'sLove magazine is crrrap zeg. Alleen maar mode. En de redactionele inhoud is bijna niet te onderscheiden van de advertenties.
Het is een project van de vrouw die ook achter de oppertypemachine voor Pop en Dazed & Confused zat, en een tijdje The Face aanstuurde. Vooral deze laatste titel en D&C staan bekend om de interessante artikelen. Niet zo raar dus dat ik verwachtte dat Love meer zou zijn dan een verzameling saaie foto's van saaie celebs.
Het gaat al mis bij het voorwoord. Daarin doet Katie heel moeilijk en hypocriet over het uiterlijk van vrouwen. En steekt ze zichzelf een veer in de kont want ja, ze heeft een dik exemplaar (van een vrouw, niet van een veer) op de cover schokkend! Vervolgens staat het blaadje vol met allemaal pro Ana's.
En de mooie verhalen moeten dan komen van Iggy 'Uitgewoond' Pop, Beth 'Excuusbolle' Ditto en nog iemand die geld verdient met zingen. Zucht. Oh en als ik nog één keer de tepel van Kate Moss tegenkom in een reportage ga ik bijten.
/laat scheet
Maar dit is dus een posting voor het tijdschrift van reclamebureau Rich. Je kunt het scoren bij Atheneum Nieuwscentrum op het Spui, waar je ook Love kunt laten liggen.
Rich magazine is een blad waar ik aan meegewerkt heb. Het staat vol met (nieuw) werk van fotografen en kunstenaars (Levi van Veluw, Isabella Rozendaal, Marnix Goossens) én interviews met architecten en grafische gasten.
Ik heb nog geen exemplaren om weg te geven. Dus als je het wilt zien moet je bij Atheneum zijn.
Ableton is goed in digitale knopjes, Akai is goed in fysieke knopjes. Dus besloten de twee fabrikanten elkaars knopjes aan te raken om te kijken wat er zou gebeuren.
Het resultaat is de APC40. Een sexy bak die je zo aan je computer hangt zodat je Ableton Live kunt bedienen. Ik begrijp nog niet helemaal waarom dit ding gemaakt is, aangezien het idee van software toch juist is dat het apparaten overbodig maakt?
Adriaan Mellegers is de man die het MonoBrow-logo heeft ontworpen. Dat leverde hem behalve een hoop warmte van yours truly, net zoveel op als een volle Zimbabwaanse portemonnee.
Zijn ontwerp voor een boekwerkje voor de ongelooflijke kunstenaar Marijn van Kreij had meer effect: serieuze kunstbazen kozen O Let It Be uit 260 andere inzendingen en gaven het een plek op de Best Verzorgde Boeken 2008-lijst.
Grappig hoe overbewust hij zich van de camera is en dit probeert te compenseren door de lens heel nadrukkelijk te negeren. Wat dus, like, niet echt werkt.
Met muziek waar je niet alleen je vader maar ook je oudtante, postbode en upc-monteur een plezier mee doet. Zoveel stijlen? Ja. Zoveel verschillende dingen. In de mix. van meneertje Sandeman.
In Eindhoven gaat het er heet aan toe. Daarom presenteren de mannen van Ontour nu al hun Spring / Summer 09-collectie.
MonoBrow is onder de indruk en chief Remco wil je nog even iets over de stukken vertellen wat je moet weten voordat je met je vriend Paypal in de weer gaat:
'Deze collectie laat de richting zien die we met Ontour opgaan; cleane, subtiele items met mooie details, gecombineerd met onze herkenbare graphics. En gemaakt van 100% organic cotton.'
Ik zou het zelf niet treffender kunnen zeggen. Wel grappiger:
'Deze collectie gaat verder dan paardenpakken, Tiroler pruiken en andere carnavalesque classics die de mode uit Eindhoven normaliter kenmerkt. Ontour is intelligenter dan dat. Smaakvoller ook. Support je interlokale designer!'
Nostalgie is een bitch. De meeste series, films of games waar je vroeger honderden uren aan verloor kun je nu nog geen vijf minuten aanzien. Dat komt natuurlijk voor een deel door het feit dat je als kind makkelijk te beïnvloeden en snel onder de indruk bent.
Ridley Scott, die als regisseur van onder andere Alien, Bladerunner en Black Rain verantwoordelijk is voor alles wat je vroeger awesome vond, gaat z'n eigen jeugdherinneringen oplappen en een film maken van tv-serie The A-Team.
Hij is volgend jaar af. Dus hebben we mooi nog even de tijd om de hoofdrolspelers te casten. (Het gerucht gaat dat Ice Cube gevraagd is voor de rol van Mr. T., maar dat kan beter.)
Face MonoBrow zegt: Owen Wilson (z'n haar even straighten)
Een luid Hadoken!, gevolgd door een shot Quarante Tres in onze mikken: daarmee werd de door Swurdin en MonoBrow opgezette toestand ter ere van Street Fighter IV in bar The Office afgesloten.
Als je van je moeder maar twee uur per week mag internetten en je niet weet van de hoed en de coping: vanavond dus.
Vanaf acht uur in The Ofice op de Nieuwezijds Voorburgwal, het launch feestje van Street Fighter IV. Dat betekent beats, booze en beuken voor fijnproevers.
Na het lezen van deze posting kun je alleen nog maar denken aan de dijen van Chun-li.
Street Fighter IV is hier!
Even een stukje persbericht:
Street Fighter IV is de nieuwste telg in een vechtgame-reeks (totale, wereldwijde verkoop 25 miljoen exemplaren) die niet alleen fanatieke fans maar ook muzikanten en kunstenaars al jaren inspireert. SFIV belooft dan ook net als z'n voorgangers een popcultuur-icoon te worden.
Awesome dus. Daarom geven Rory en ik een lanceerfeestje.
Het is super gimmicky. Alleen maar stoer doen over je Super Mario speed runs is net zo dom als non stop opscheppen over je crackverkoop.
Het is toch vele genialer wanneer iemand als Notorious BIG een line dropt over z'n 16 bit spelcomputer? Hiermee laat hij zien dat hij weet hoe laat het is, zonder het in elke verse te herhalen.
Of doe als Del The Funky Homosapien. Dan ben je een hele goede rapper en mag je heus wel een complete track over je favoriete games maken (gebaseerd op een sample uit Rival Schools. Herken jij de games waar hij het over heeft: Del The Funky Homosapien - Proto Culture.
Maar goed. Mensen doen moeite dus krijgen een kans:
Glitched wordt het eerste nerdjesrap event van ons land.
De belangrijkste namen uit de Amerikaanse scene treden op, er wordt een docu over dit onderwerp getoond en je kunt ongetwijfeld lekker ouwehoeren over de onderliggende betekenis van het gebruik van fluit-instrumenten in Zelda games.
De truc met mode is dat je uiteindelijk beseft dat er voor jou een aantal items zijn die het beste bij je passen. Maar ja, dag in dag uit hetzelfde dragen is saai.
Dat snappen die merken ook. Dus brengen ze de hele tijd variaties op een thema uit. Deze Casio 5500 snapt het trouwens zo goed dat het niet leuk meer is.
Dat matzwarte display! De woorden half time als Nas-referentie op de zijkanten! Die tekst op het bandje! Het gouden achterkantje!
Waarom lijkt het erop dat er in remakes van jaren tachtig moois permanente zonsverduisteringen zijn en iedereen outfits draagt die bij de Gothic Emo Tech Flagship store gekocht zijn?
Aspiratie-niveau. Daar gaat het om als je iets te verkopen hebt. Of je nu wereldwijd gympen aanbiedt of in een bandje zit: een belangrijke factor voor succes is of je ergens voor staat. Of je een bepaalde uitstraling hebt waar mensen zich door aangesproken voelen.
'n Levensstijl Weet Je Tuurlijk gaat het ook om de pasvorm en look van je schoen, en is het belangrijk hoe je accoorden klinken. Maar je bent pas echt lekker bezig als je fans krijgt die niet alleen je sneakers kopen of je concerten bezoeken, maar ook de levensstijl waar jij voor staat, willen leven.
Dat begint bijvoorbeeld bij het kopiëren van je look (die ze kennen door concertbezoek of via advertising), maar krijgt pas echt inhoud wanneer er comments achtergelaten worden op Myspace, Twitter-profielen gevolgd worden of over je geblogd wordt.
Case in point: dit shirt van Vinnie, Donnie & Sjakie, het dj-team uit de Dappermarkt dat pas gaat draaien als iedereen op de dansvloer dubbel ziet.
Kleine kans dat jij net zoveel toffe dingen meemaakt als deze heren. Dat geeft niet, want dankzij de voorbeelden die ik hierboven gaf kun je de gasten volgen en met ze communiceren zodat je er toch bij bent en deel van uitmaakt.
Hossen Dit shirt (of je het nu mooi vindt of niet) is een volgende stap: hiermee laat de drager zien dat hij voor een bepaalde levensstijl staat (HOSSEN!) en krijgt hij een kans zich te identificeren met het echte ding, in dit geval een dj-concept waarbij de dj's losgaan, gekleed in mouwloze Zeeman hempjes.
Daarmee hebben Vinnie, Donnie en Sjakie het hoogst haalbare bereikt en van een willekeurige partybezoeker een echte volger gemaakt.
Erik en Thomas van Fontanel hadden zin in een nieuw projectje. Dus kochten ze samen die mooie silver metallic Senseo bedachten ze het uitgaansconcept Het Nieuwe Zwart, met allemaal shine en toestanden.
Sidje Lee toch, wat ben je lekker bezig. Na afwasbare exposities van bijvoorbeeld Miktor & Molf brengen ze je nu een aantal veelbelovende (ik ga vanavond de afwas doen, echt!) kunstenaars.
En de grap is dat je je portemonnee mee kunt nemen want het werk is niet duur. Volgens deze pr-poppetjes betaal je tussen de zeventig en twaalfhonderd euro. Ja toch.
Opening morgen om 17 uur Adres en alles vind je hier.
De Jeugd Van TegenWoordig is niet te doen. Gellukig zijn er types als Lorraine Peterson. Zij maakt boekjes die jongeren weer op het pad krijgen én houden. Dank je Lorraine. Ook voor dit meesterwerk.
Eigenlijk is die Bay Area rap van rond '92 de ideale opvrolijk-muziek. Ant Banks, E40 en vooral Too Short zorgen voor een glimlach op je zure Leo.
Dat is natuurlijk logisch als je geniale hooks, laidback raps over de belangrijke zaken in het leven (vrouwen met een losse moraal) en understated beats hebt.
Posts
