In de Elle van deze maand staat onderstaande foto, geschoten tijdens een modeshow van de Parijs Fashionweek. Hoe clueless kun je zijn?

Niet dat Pedro Winter daar vurige stukjes op z'n hoofdhuid van krijgt:



Als meest invloedrijke muziek- en stijlbaas van 2008 heb je het drukker dan dat.

Zo, Katie Grand's Love magazine is crrrap zeg. Alleen maar mode. En de redactionele inhoud is bijna niet te onderscheiden van de advertenties.

Het is een project van de vrouw die ook achter de oppertypemachine voor Pop en Dazed & Confused zat, en een tijdje The Face aanstuurde. Vooral deze laatste titel en D&C staan bekend om de interessante artikelen. Niet zo raar dus dat ik verwachtte dat Love meer zou zijn dan een verzameling saaie foto's van saaie celebs.

Het gaat al mis bij het voorwoord. Daarin doet Katie heel moeilijk en hypocriet over het uiterlijk van vrouwen. En steekt ze zichzelf een veer in de kont want ja, ze heeft een dik exemplaar (van een vrouw, niet van een veer) op de cover schokkend! Vervolgens staat het blaadje vol met allemaal pro Ana's.

En de mooie verhalen moeten dan komen van Iggy 'Uitgewoond' Pop, Beth 'Excuusbolle' Ditto en nog iemand die geld verdient met zingen. Zucht. Oh en als ik nog één keer de tepel van Kate Moss tegenkom in een reportage ga ik bijten.

/laat scheet

Maar dit is dus een posting voor het tijdschrift van reclamebureau Rich. Je kunt het scoren bij Atheneum Nieuwscentrum op het Spui, waar je ook Love kunt laten liggen.

Rich magazine is een blad waar ik aan meegewerkt heb. Het staat vol met (nieuw) werk van fotografen en kunstenaars (Levi van Veluw, Isabella Rozendaal, Marnix Goossens) én interviews met architecten en grafische gasten.

Ik heb nog geen exemplaren om weg te geven. Dus als je het wilt zien moet je bij Atheneum zijn.

WAD #39 is een must buy. Dat is 'ie op zich al een maand, dus hij is misschien niet meer overal verkrijgbaar. Maar doe toch maar je best. We hebben het hier namelijk over de Dictionary issue, die bevat een overzicht van honderden mensen en merken die lekker bezig zijn in de mode/muziek/grafische/popculture-scene.

En dan grotendeels met beschrijvingen die zo:

Mishka betekent beer in het Russisch en creative director Bortnik laat zich inspireren door z'n geboorteland. Zijn gebruik van het Cyrillische alfabet en de Raspoetin-invloeden maken dit zichtbaar

in plaats van zo:

Mishka is een kledingmerk dat veel hardrock- en monsterinvloeden heeft, ok doei

gaan.

Stukje detail voor de mensen dus. Goed, het is niet zo geniaal als The Face ooit was (want een stuk minder scherp en kritisch), maar WAD weet wad up. En dat is inspirerend.

Een abonnement scoor je hier.

Grafische gast Adriaan Mellegers is niet alleen handig met een Apple. Zet de man in de afdeling Beige Afritskleding van de V&D in Terneuzen, en hij komt geheid met iets fashionables naar buiten.

Dat is waarschijnlijk de reden dat hij voor Code gestrikt is om te poseren in een outfit. Hij beantwoorde ook een paar diepgaande vragen:

Beetje onwaarschijnlijke posting op MonoBrow. Want het leven is veel te kort om de zure Leo uit te hangen. Fuck This Life lijkt negatief, maar is gewoon een super awesome project van Neck Face en buddy Weirdo Dave.

Het exemplaar dat ik gekocht heb is een verzameling van eerdere issues die nu niet meer te vinden zijn. Het staat vol met de meest sicke plaatjes die Dave fysiek verzameld heeft. (No Google Images!) En da's op zich al gaaf genoeg.

Maar het wordt pas echt diep als je je realiseert dat de gross beelden gerangschikt zijn. Dat werkt vervreemdend jongen, not to do. En inspirerend als de hel.







Fuck This Life # 11 scoor je hier.

Soms ben ik zo NIET on point dat het pijnlijk wordt. Een paar dagen geleden was ik bij Concrete en kocht ik deze twee issues van Super 7, het Japanse Toy Collector Lifestyle Mag & Shop gebeuren.

Ik ging specifiek voor deze twee jongens omdat ze op een andere manier gedrukt waren dan de rest van de issues. En ik er daarom vanuit ging dat het om de nieuwste exemplaren ging. Eenmaal thuis kom ik erachter dat het om onwijs oude nummers gaat.

/Doet Homer Simpson



Oh, mocht je dit kicken vinden, bij The American Book Center hebben ze een Super 7 boek met heel veel sexy poppetjes erin.

Rugged is een gratis blaadje van Carhartt dat via hun winkels verspreid wordt. Eigenlijk best ok. Ze hebben relevante artikelen en dat ding is zo te zien met zorg in elkaar gedraaid.

Tuurlijk, het enige doel van Carhartt is om geloofwaardig over te komen bij hun doelgroep. Bijvoorbeeld door een mag uit te geven met onderwerpen die hopelijk bij die mensen aansluiten.

Dus echt credible of authentiek zal het niet worden. Toch is Rugged een mooie poging (wie pleurt er anno 2k8 nu een groepsfoto van Devo op z'n cover?).

Maarrrrr dit is raarrrr: er staat een advertentie in van een concurrerend merk:



Debiel toch? Carhartt verkoopt zelf broeken, dus waarom potentiële klanten naar de competitie verwijzen?

Of ben ik niet scherp en is Edwin in handen van het moederbedrijf van Carhartt?

Eind september is de LOWLANDS special van fotografie mag GUP klaar. Tis nogal een exclusief gedoetje en alleen online te bestellen.

Dat moet je gewoon doen want er zit nieuw werk tussen van de internationaal vermaarde topfotograaf Boudewijn Bollmann.

En van iets minder gearriveerde gastjes als Morad Bouchakour, Elza Jo, Barry Kornbluh, Otto Snoek, Stephanie Pistel, Krijn van Noordwijk en Dennis Duijnhouwer. Haha.



Shiiiit



(Beeld: Boudewijn Bollmann)

Jop van Bennekom & Gert Jonkers zijn relevanter dan in Edam gespotte hoge taille broeken. Je kent ze van RE-Magazine, Butt, de BLVD toen dat nog tof was, en Fantastic Man Magazine. MonoBrow is erg onder de indruk. Maar laat dat natuurlijk niet blijken in deze MiniMail met Gert.

Stel, ik klop bij je aan met een redactionele formule voor de Tiett, zeg maar de Butt voor hetero's. Ga je hard lachen of word je dan juist verdrietig omdat ik daarmee laat zien dat ik er werkelijk niks van snap?
'Nee hoor, niet huilen. Ik denk dat het idee voor BUTT, namelijk een welhaast antropologische interesse in andere mensen en hun gedrag, voorkomen en opvattingen, op allerlei mensen los te laten is. Dus ook op hetero's, Japanse postbodes, Saab-bestuurders of tieners.'

Gelukkig
'De naam TIETT vind ik overigens niet meteen erg goed klinken.'

Juist. Koop je wel eens kleren online?
'Niet vaak. Ik heb een paar dingen via eBay of Marktplaats gekocht maar het viel altijd tegen. Toch de maat niet goed, bijvoorbeeld. 1x bij Yoox gekocht, dat was ook niks. Bij kleding gaat het toch in hoge mate om het materiaal, de exacte kleur, en dus ook de maat. Ik koop daarom liever in het echt.'

Ooit een roman gelezen waarin kleding een belangrijke rol speelt?
'Zeker. Gerard Reve had het altijd zeer bevlogen en inspirerend over kleren.'

Heb je zelf de ambitie om een boek te schrijven?
'Nee. Geen tijd, korte concentratie.'

Volg je straatmodemerken een beetje? Ken je je Vans van je Visvim?
'Ja ik ken Vans en Visvim. Hooguit heb ik uit beroepsdeformatie de neiging om meteen aan verbintenissen met ontwerpers te denken. Vans met Marc Jacobs. Visvim met Kim Jones, omdat hij de eerste was die me op Visvim wees.'

In Amsterdam wordt vaak negatief gedaan over de kwaliteit van de mode scene. Ik betrapte jou er op in je Amsterdam Weekly interview.
'Ik vind Amsterdam geen ontzettend inspirerende stijlstad omdat ik er woon. Ik geloof best dat Amsterdam een specifieke eigen stijl heeft, maar het is lastig om verbaasd te worden in een omgeving die je elke dag ziet. Er zijn natuurlijk een paar uitzonderingen; mensen die er vaak geweldig uitzien. Dat gezegd hebbende vind ik niet dat Amsterdam aanzet tot extravagantie.'

Best jammer
'Hoe vaak het me gebeurt om zin in een pak en stropdas te hebben en dan die dag tien keer de vraag heb je iets officieels vandaag? te moeten beantwoorden...'

Wat is het toch waardoor jij en Jop zo goed samenwerken?
'Goeie vraag, maar niet makkelijk te beantwoorden. Chemie?'

Tijdschriften koop ik steeds minder. Door al die stomme blogs en de rest van het interwebs lukt het me nauwelijks artikelen langer dan veertig woorden uit te lezen.

Ongeduld x concentratievermogen van je blowende broertje = not so goed.

Thank god voor Men's Egg:


Men's Egg's image revolves around Japanese working-class trends. It draws inspiration from Japanese "yankee" (rascal) culture, also with techno and surfer influences. The generic "Bon-Jovi"-esque style featured in Men's Egg magazine can be found being offered cheaply in chain clothing-stores across Japan (Wikipedia.)

Bij de woorden techno, surfer en Bon-Jovi kreeg ik klamme plekken in m'n Fillipa K broek.

Je scoort 'm hier.

En jij dacht dat je lekker bezig was met je zorgvuldig samengestelde hipster outfit? Check die Global Trend Report van Vice en je weet. (Oh, en Amsterdam moet beter. Kom op mensen.)