De Komende En Gaande Man is een column van Boudewijn Bollmann over straatfotografie met zo veel mogelijk schaamteloze linkjes naar z'n eigen werk min mogelijk vaktermen. Maar waar mogelijk met humor en relativering.

------------------------------------------------------

Toen ik drie jaar geleden begon met fotograferen had ik geen idee dat ik ooit echte straatvrienden zou krijgen. Mannen en vrouwen met mooie verhalen en geschiedenissen die er toe doen. Zwervers, daklozen, junkies: allemaal levendiger dan de hangende man achter zijn televisietoestel.

Ik luisterde, keek aandachtig en maakte foto’s wanneer zowel de straatman als ik dat nodig achtte.

Met sommigen trok ik een tijdje op en leerde ik het vergankelijke leven liefhebben. Gruwelijk leerzaam. Tegenwoordig brengt de fotografie mij het brood op de plank. Helaas heb ik dus minder tijd om te hangen met deze wandelende avonturen. Maar goed, we hebben de foto's nog:

Cor



Dit is Cor Hoeks, de legende. Als je geen euro op zak had vroeg hij je te gaan pinnen. Klassieke zwerver zoals ze in films voorgesteld worden: krom, klein, en voorzien van vuige baard en paarse jas. Tot voor kort leefde Cor op straat. Daar heb ik hem vaak gefotografeerd. Een van de allereerste keren was in de kerk. Zijn oog was ontstoken. Nog steeds een van mijn beste zwart-wit foto’s.



Tegenwoordig staat Cor onder forensische behandeling. Je moet weten: hij is geen modelburger. Ongeveer twee keer per maand zoek ik hem op. Daar verheug ik mij altijd op. Cor is vrolijk en heeft simpele maar goede verhalen. Met niemand kun je zo goed over de kleine dingen praten als met Cor. Hij schildert ook graag. Zijn favoriete onderwerp is het hoofd van Ernie.

Raul





Raul is jonger dan ik maar heeft al een dochtertje. Zij woont samen met zijn vriendin in Suriname - waar hij oorspronkelijk vandaan komt. In Nederland leeft Raul bij zijn moeder en toen ik hem voor de eerste keer ontmoette (waar precies weet ik niet meer, maar in de bibliotheek zal het niet geweest zijn) was hij super high en gebruikte hij het ene bolletje na het andere.

Met zijn hoofd was hij er nooit echt bij. Toch was Raul een belangrijke dealer, een jonge ondernemer op straat. Trots en sterk binnen zijn eigen groep, maar kwetsbaar daarbuiten.

 Raul is nu afgekickt. Hij ziet er veel beter uit en zei laatst tegen me: een man moet werken, anders ben je geen man. Daar kan ik in komen. Volgens mij wil hij echt iets gaan maken van zijn leven.

Dirk


Dirk ontmoette ik op een verloren zondag in het park, toen ik voor Jan van Tienen’s Citysounds een fotoreportage maakte over de verrotte plekken van Tilburg. Geleund over het stuur van zijn fiets dronk Dirk blikken bier en genoot hij van het eindige leven als man.

We praatten aan één stuk door – onder andere over zijn werk op de scheepswerf en in de metaalsector - tot het bier op was en we besloten dat het leven goed was. In de supermarkt waren we redelijk dronken en op het eind van de dag heeft hij me de daklozenopvang binnengepraat.



------------------------------------------------

Hier zie je nog veel meer straatmannen die ik ontmoet heb. Veertien van deze portretten heb ik destijds opgehangen in het openbaar, maar die werden gestolen. Zelfs hun foto’s blijven niet plakken.

Straatmannen gaan altijd hun weegs. Als dakloze of junk heb je veel shit aan je hoofd, maar je bent tenminste vrij. Ze slijten hun dagen op geheel eigen wijze. Eindeloos veel dagen, die hen gegeven zijn onder de zon.



De Komende En Gaande Man is een column van Boudewijn Bollmann over straatfotografie met zo veel mogelijk schaamteloze linkjes naar z'n eigen werk min mogelijk vaktermen. Maar waar mogelijk met humor en relativering.

------------------------------------------------------

In 2008 interviewde ik voor mijn afstudeerscriptie Peter Bas Mensink, hoofdredacteur van GUP Magazine. Dit is wat hij zei:



'Als mensen terugkomen uit New York hebben ze onderling allemaal dezelfde foto’s gemaakt; ze fotograferen wat zij zelf interessant vinden en denken te weinig na over wat anderen interessant zouden vinden.'

'Voor ons Nederlanders is New York natuurlijk een totaal andere wereld en daardoor ontstaat het gevaar dat we juist die zaken gaan fotograferen, waarvan we allemaal denken dat ze net dat beetje anders zijn. Uiteindelijk blijken ook deze alternatieve beelden vast te liggen, gebaseerd op conventies. Waardoor onderling toch weer een homogeen beeld ontstaat.'



Dat homogene beeld houdt me bezig. Als ik zelf aan het fotograferen ben, probeer ik het te vermijden. Niet makkelijk! Wel makkelijk: het afkraken van andermans straatfoto’s. Toch is dit cynisme noodzakelijk om m'n eigen werk origineel en scherp te houden.

En daarom nu: straatfotografie - hoe het liever niet moet.



Deze poster hangt in minstens tienduizend studentenhuizen gruwelijk lelijk te wezen. Ikea, bedankt:



We zien gele taxi's - met de nadruk op GEEL. En we zien het fenomeen dat sedert de komst van Photoshop ultravaak wordt toegepast. Eén kleur, de rest zwart-wit. Puur omdat het kan. Ik voel me een beetje misselijk worden. Hier nog twee van dit soort foto’s.


Voorbeeld twee: Urban Photography.



Wat is er zo urban dan? Foto’s van mededelingbordjes, leidingen en kraantjes, verlaten zetels, een trappenhuis. Elke keer weer dezelfde onderwerpen. De ene foto net wat schuiner dan de ander. De andere net wat meer scherptediepte dan de ene. Het internet staat er vol mee, het avontuur in de verlaten fabriekshal voorop.

Tot slot nog wat visuele trucjes. Van presets waarmee je digitale foto’s die blitse analoge look geeft (ga dan gewoon analoog fotograferen):



Tot Tiltshifting (fijne visuele truc, maar wat is nou precies de toegevoegde waarde? en HDR (twee foto’s met verschillende sluitertijden over elkaar heenleggen).



Goed, laten wij onze hoofden wat welverdiende afkoeling bieden. Peter Bas sluit af met wijze woorden:

"Je moet van te voren goed weten wat je wilt fotograferen. Als je niet weet naar welk beeld je op zoek bent, zul je het ook nooit vinden."

(Klik op beeld voor grotere weergave.)

DE KOMENDE EN GAANDE MAN #1
PROLOOG

Boudewijn Bollmann is een fijne fotograaf. En nu ook een columnist voor MonoBrow. Wat een leven.

----------------------------------------------------------------------------

Zo nu en dan voel ik de bittere noodzaak om ergens over te schrijven. Dat kan in een dagboek, maar deze blog leent zich veel beter voor mijn onderwerp:

straatfotografie.

Het woord straat suggereert dat zulke foto’s per se op straat genomen moeten worden, maar in een (muf) kantoorgebouw, op de wc, in het park of pretpark telt ook.

Kortom: in alle openbare ruimtes. Of zoals de Engelsen het zeggen: in public. Aldaar spelen zich machtige taferelen af die – in al hun onnozelheid – een passende foto verdienen.

De Komende en Gaande Man is de titel van een serie blogs die ik de komende tijd ga schrijven. Natuurlijk met begeleidend beeldmateriaal in de vorm van foto’s. Samen doen ze een poging de schoonheid van de straatfotografie te ontrafelen.

Zodat jij als lezer zèlf aan de slag kan. Desnoods zonder fototoestel, want uiteindelijk draait het om de glimlach die de eindeloze stroom Ontelbaren* je op het gelaat doet toveren.

Het is een eerlijke manier van kijken, die straatfotografie. Je komt ergens aan, maakt de foto en gaat weer weg. Snel, gestaag, geconcentreerd.

Daartussen: de beproeving in het gelaat zien en een ultiem gevoel van geluk op de koop toe. Een vreedzaam scherpschutter, dat ben je. En als het goed is jaag je de momenten zelf een beetje aan.

In de eerstvolgende aflevering van De Komende en Gaande Man: veelgebruikte trucjes in de straatfotografie (gebruik ze niet).

Boudewijn Bollmann


(*de Ontelbaren: mensen die onze steden bevolken. Van daklozen tot superblitse zakenlui.)

Eind september is de LOWLANDS special van fotografie mag GUP klaar. Tis nogal een exclusief gedoetje en alleen online te bestellen.

Dat moet je gewoon doen want er zit nieuw werk tussen van de internationaal vermaarde topfotograaf Boudewijn Bollmann.

En van iets minder gearriveerde gastjes als Morad Bouchakour, Elza Jo, Barry Kornbluh, Otto Snoek, Stephanie Pistel, Krijn van Noordwijk en Dennis Duijnhouwer. Haha.



Shiiiit



(Beeld: Boudewijn Bollmann)

Ze zijn binnen. Handgenummerde exemplaren van Twisted Streets # 7.
Prima zoethoudertje totdat Was Er Maar Iemand Die Mij Uit Allerlei Sprookjesboeken Voorlas, verschijnt.

Wil je nummer 7 hebben?

Dan moet je me gewoon een keer in real live tegenkomen. Ik zorg namelijk dat ik altijd een stapeltje bij me heb. Ok. Zucht. Als je het lief vraagt stuur ik je er eentje op.

Boudewijn Bollman en MonoBrow gaan terug als Alpenkreuzers naar Frankrijk. Het is alleen weer even geleden dat ik de beste man gesproken heb.

Tijdens de opening van deze fotoexpo van Vice op precies te zijn. Daar duwde hij me een flyer in m'n handen van Twisted Streets #7. Dat is zijn fotozine. En dat is niet te doen.

Maar goed. hij had er met rode stift opgekrabbeld dat het bijna gereed is. Nu weet ik niet hoe lang bijna duurt, maar we zijn inmiddels een maandje of wat verder en ik zie nog niks.

Dus hoppa: ga naar Twisted Streets en vraag waar nummer zeven blijft. En in the meantime catch je een bad one en klik je op de foto's.

Boudewijn Bollmann is de man. MonoBrow houdt van mensen die talent hebben en hier vervolgens ook wat mee doen. Soms is hij alleen iets te enthousiast. Twee weken geleden nog, toen sprong hij met z'n racefiets over een ramp. En landde vervolgens met z'n kop op het asfalt.

Resultaat: vier voortanden kwijt, een gat in z'n hoofd tot aan z'n schedel, lichte hersenschudding en een gekneusde neus en bovenlip. Gelukkig gaat het nu weer. En kan hij zich weer richten op z'n werk. En die MiniMail met MonoBrow.

Ziet er pijnlijk uit...
'Ik moet nog wel platliggen, maar ik kan in ieder geval weer typen. Kan ook niet wachten totdat ik weer kan fotograferen.'

Anderhalf jaar geleden pakte je voor het eerst een camera op. Wat zou er gebeurd zijn als je toen iets anders, ('n grillpan?) in je handen kreeg?
'Dan was ik dezelfde freak geworden als nu, geobserdeerd door de oneindige mogelijkheden van het desbetreffende attribuut. En dan ook een beetje rondkijken en rondhangen, een doel kiezen en keihard toeslaan. Gelukkig hoef je met een fototoestel niet letterlijk te slaan om iets vets te krijgen.'

Was je daar dan mad goed in geworden?
'Always in it to win it. Zelfs als ik goed zou willen worden in sporten en dergelijke zaken, moet dat wel lukken denk ik.'

Wat was de meest creepy situatie waarin je je tijdens het fotograferen bevond?
'Tilburg CS, half 6 in den ochtend, twee Marokaanse homo’s op de foto gezet in een donker steegje. Dat vonden ze niet zo leuk. Gelukkig was ik op dat moment samen met een dakloze die mij gered heeft (met zijn imposante bos dreads) Anders was ik nu een fototoestel armer geweest (in dat geval liever een grillpan armer).'

Ok.
'Fotograferen tijdens een gothicfeestje ervaarde ik echter ook als redelijk angstaanjagend.'

Nooit de behoefte gehad om een oproep in een krantje te plaatsen waarin je zegt dat je een professionele modelfotograaf bent met eigen studio? En dat je dan allemaal domme meisjes over de vloer krijgt die into naaktfotografie zijn omdat ze denken dat ze daarmee doorbreken?
'Gedaan, maar toen kwamen er allemaal vieze mannen met haar mee.'

Wat zul je nooit mooi kunnen vastleggen?
'Vogeltjes, watervallen, zonsondergangen en al die andere vreselijk kekke zaken des levens. Of zoals ATCQ rapt the birds and the bees and all those groovy things.'

Hoe direct zijn je platen? Doe je veel nabewerking?
'Sowieso probeer ik zo min mogelijk achteraf te kadreren. Ik wil het kader uit mijn hoofd kennen, dat maakt alles veel sneller en je weet wat je krijgt. Daarom ook liever vaste lenzen dan zoom. Soms doe ik wat kleine kleurbewerkingen (.raw), maar nooit inhoudelijk gaan zitten klooien want dat is gewoon niet zoals de werkelijkheid is. En als je “aanstootgevende beeldelementen” als prachtig glimmende puisten gaat lopen retoucheren: dan moet je gewoon zelf keihard geretoucheerd worden.'

Hoe fotogeniek is een MonoBrow? En waarom?
'Asociaal fotogeniek. Foto’s die je doen fronsen doen het per definitie goed.'

Waar kom je binnenkort mee?
'Mannen, eenzaamheid en eten. En sowieso Twisted Streets #7.'

Boudewijn Bollmann is een fotograaf. Een hele goeie. Kijk zelf maar. Volgens lui die er verstand van hebben draait het in zijn werk om de verhalen achter mensen. En het gegeven dat de straat een plek is waar we ons allemaal begeven, zonder dat we hier echt bij stilstaan. Sterker nog, liever niet zelfs.

Hij publiceert z'n werk in Twisted Streets, een door hem in elkaar geniet photozine. Maar nu komt het: anderhalf jaar geleden wist hij niet eens hoe een afdrukknop van een professionele camera eruitziet. Hoe bizar is dat?! Ok. Hier is wat MonoBrow heeft gedaan tegen de tijd dat je dit leest: Boudewijn vragen voor een MiniMail! Haha, als hij ja zegt, lees je binnenkort zijn verhaal op deze spot. Zoals je dat inmiddels gewend bent. Op z'n site check je hoe je aan het tijdschrift komt en blader je door z'n werk.