Haha. Wat een merk. Konami domineerde die spelletjesscene op de MSX home computer als een gek. Jij weet natuurlijk niet wat een MSX is.

En je gelooft me niet wanneer ik je vertel dat ik Metal Gear Solid al in '87 op MSX-cartridge had, toen het enige speelbare van Sony de auto-reverse knop op hun walkman was.

Hey, maar dat geeft niet. Je voelt dit logo toch ook?

En nog een extra quickie vandaag.

Streetlab wordt vanavond officieel geopend in Zuid-Oost.
Mail Nina van Streetlab voor een uitnodiging zodat je er vanavond bij bent.

Morgen in Winston dus. Dan word je niet geweigerd omdat je sneakers aanhebt. Hoewel, zijn er nog tenten waar je er op je AJIII's niet inkomt? Anywhatever: het is de lancering van een oude bekende, maar helaas alleen op uitnodiging.

En ik had natuurlijk kaarten voor je kunnen regelen maar dat heb ik niet gedaan. Sorry.

Wat natuurlijk niks geeft: jij wacht gewoon rustig op die L.A. Tech's met lampjes in de zool:

Hey space disco dufus. Je luister lekker naar Lindstrom & Prince Thomas, Black Devil Disco en al die andere relaxte dansvloerschuifelaars. Maar vergeet die man Kelley Polar niet!

Kelley is een klassiek geschoolde violist met een zwak voor Italo en norse blikken, haha. Inmiddels zijn we twee albums verder en is MonoBrow nog steeds fan.

Kwaaie b-boys haken af. De rest probeert nu als een gek een kaartje te scoren voor de kleine zaal van Paradiso. Vanaf 23.00...

Kelley Polar - Paradiso

Vorige week stonden er heel keurig twee dikke enveloppen voor m'n deur. Niet eens aangevreten door Big Boi's pitbull of gejat door m'n friendly neighbourhood psycho.



En we hebben het hier wel over de Dubbel O st.

Nu denk ik wel dat die vrolijke buren niks met de inhoud gekund hadden. Want Knotoryus shirts zijn een acquired taste. In dit geval horen ze bij het boek dat sinds kort te koop ligt bij Toykyo in Gent. Hierin vind je alles wat je nodig hebt om van je leven iets moois te maken.

De shirts:

2 x medium
2 x large
1 x small

Het zijn wel bizarre Belgische maten. Mensen met heupen als carports maken zich dan ook geen zorgen.

Lamawete!

Het feit dat je MonoBrow checkt betekent dat je naast slechte grappen in meer geïnteresseerd bent dan alleen de laatste gympies van Nike. Je denkt ook heus wel eens na over de Dingen In De Wereld.

En weet je, je bent niet de enige. MonoBrow's interwebfriends Nalden en Karel & Sjaak zoeken ook naar zingeving. En organiseren daarom een lezing door politici over internationale betrekkingen gooien een F.E.E.S.S.I.E.!

Tis in samenwerking met Max Havelaar en voor een goed doel. Hier lees je er alles over.

Gecheckt? Mooi. Mail me dan een foute openingszin en maak kans op twee plekken op de lijst.

MonoBrow geeft. Oh, wacht. Het is gratis.

I like. Denk ik. Die blonde ziet er redelijk naturel uit, alleen jammer dat al die andere acteurs weer zo Hollywood knappig zijn. Niet echt geloofwaardig.

Maar een nieuwe big budget serie met horror, de FBI, wetenschap en far out complotten: count me de fuck in friend!

The Fringe

Eigenlijk best jammer dat je geen romans leest. Daardoor mis je niet alleen verhalen die je leven mooier maken. De shitload aan soms instant classic cover-ontwerpen krijg je ook niet te zien.

Ik ben laatst weer begonnen aan de Tandeloze Tijd van Adri 'Ik heb last van aften, misschien moet ik wat meer fruit eten' van der Heijden.

Dat is mooi jongen. Een groots verhaal over leven in de breedte: alles eruit halen wat erin zit tot je stuk gaat. En die covers vind ik toevallig ook supernice.

Je scoort de boeken hier, maar helaas niet de druk die ik heb. (En pas op voor z'n recentere werk, dat is echt onleesbaar.)

Dan kun je wel meer filialen openen dan Starbucks, maar American Apparel heeft niks op die merchandise van Zeeman. Misschien moet Dov maar eens met Jan gaan praten.

MonoBrow weet het zeker. Isabella Rozendaal is een huisdierenfluisteraar. Reken maar dat de fotograaf eerst poeslief met bakjes Sheba en Bonzo in de weer is. Die arme beesten een beetje gek maken, net zolang totdat het kwijl ze uit de bek loopt en ze alles doen om die snack te bemachtigen.

En dan en dan FLITS!



En staat zo'n beest vet lullig op de foto.

Of ik gelijk heb, daar kom je vanavond achter. Op de ouwehoerzender Het Gesprek zie je om 18.00 een reportage van een uur waarin Isabella lekker shined.

Daarna kun je de uitzending op deze spot bekijken wanneer je wilt.

Voor het aanleggen van een retro videogame-collectie geldt dat de helft van de lol natuurlijk zit in het zoeken op eBay naar shit in mint conditie.

Maar als je een Firefox browsende boy bent zonder tijd of resources aka euro's, download je gewoon FireNes. Een app waarmee je tig classics direct in Firefox speelt. Sick!

Download FireNes

Raphaël Bartels is een nieuwe bekende van MonoBrow. Hij is verantwoordelijk voor het superslicke animatiefilmpje van Achmea. En in z'n vrije tijd doet hij ook aan hobbies.

Hoe die eruit zien ontdek je deze vrijdag. Dan hangt z'n werk in De Duivel, het café waar ik ooit naast een Phillie blunt rollende Guru zat.

De Duivel
Reguliersdwarsstraat 87
Opening om 19.00
Vegetarian Hot Dog Music by All Out K
Baloney Buffet

Toedeledoki dus.

Morgen is de exclusieve opening van Lokal Heroz, een shop voor vrouwen met borsthaar, een comicsverslaving en voorkeur voor blikken Jupiler, aka mannen.

MonoBrow is uitgenodigd en gaat z'n best doen erbij te zijn. Tis in Rotterdam en dat is geen Amsterdam dus er moet vervoer gefixed worden.

Beter ga je zelf dit weekend even langs. Ze hebben goeie merkies en de ruimte ziet er ook sweet uit. Plus OntFront is involved. Tomas vertelde me dat ze de opening geproduceerd hebben en zelf met hun goodies in het huis zijn.

MONOBROW ZEGT: SUPPORT YOUR LOCAL ENTREPENEURS.

Swurdin laat Utrecht vrijdag zien hoe het moet.

MonoBrow geeft 2x (+1) op de lijst weg




Gezellig!

Eind september is de LOWLANDS special van fotografie mag GUP klaar. Tis nogal een exclusief gedoetje en alleen online te bestellen.

Dat moet je gewoon doen want er zit nieuw werk tussen van de internationaal vermaarde topfotograaf Boudewijn Bollmann.

En van iets minder gearriveerde gastjes als Morad Bouchakour, Elza Jo, Barry Kornbluh, Otto Snoek, Stephanie Pistel, Krijn van Noordwijk en Dennis Duijnhouwer. Haha.



Shiiiit



(Beeld: Boudewijn Bollmann)

Jop van Bennekom & Gert Jonkers zijn relevanter dan in Edam gespotte hoge taille broeken. Je kent ze van RE-Magazine, Butt, de BLVD toen dat nog tof was, en Fantastic Man Magazine. MonoBrow is erg onder de indruk. Maar laat dat natuurlijk niet blijken in deze MiniMail met Gert.

Stel, ik klop bij je aan met een redactionele formule voor de Tiett, zeg maar de Butt voor hetero's. Ga je hard lachen of word je dan juist verdrietig omdat ik daarmee laat zien dat ik er werkelijk niks van snap?
'Nee hoor, niet huilen. Ik denk dat het idee voor BUTT, namelijk een welhaast antropologische interesse in andere mensen en hun gedrag, voorkomen en opvattingen, op allerlei mensen los te laten is. Dus ook op hetero's, Japanse postbodes, Saab-bestuurders of tieners.'

Gelukkig
'De naam TIETT vind ik overigens niet meteen erg goed klinken.'

Juist. Koop je wel eens kleren online?
'Niet vaak. Ik heb een paar dingen via eBay of Marktplaats gekocht maar het viel altijd tegen. Toch de maat niet goed, bijvoorbeeld. 1x bij Yoox gekocht, dat was ook niks. Bij kleding gaat het toch in hoge mate om het materiaal, de exacte kleur, en dus ook de maat. Ik koop daarom liever in het echt.'

Ooit een roman gelezen waarin kleding een belangrijke rol speelt?
'Zeker. Gerard Reve had het altijd zeer bevlogen en inspirerend over kleren.'

Heb je zelf de ambitie om een boek te schrijven?
'Nee. Geen tijd, korte concentratie.'

Volg je straatmodemerken een beetje? Ken je je Vans van je Visvim?
'Ja ik ken Vans en Visvim. Hooguit heb ik uit beroepsdeformatie de neiging om meteen aan verbintenissen met ontwerpers te denken. Vans met Marc Jacobs. Visvim met Kim Jones, omdat hij de eerste was die me op Visvim wees.'

In Amsterdam wordt vaak negatief gedaan over de kwaliteit van de mode scene. Ik betrapte jou er op in je Amsterdam Weekly interview.
'Ik vind Amsterdam geen ontzettend inspirerende stijlstad omdat ik er woon. Ik geloof best dat Amsterdam een specifieke eigen stijl heeft, maar het is lastig om verbaasd te worden in een omgeving die je elke dag ziet. Er zijn natuurlijk een paar uitzonderingen; mensen die er vaak geweldig uitzien. Dat gezegd hebbende vind ik niet dat Amsterdam aanzet tot extravagantie.'

Best jammer
'Hoe vaak het me gebeurt om zin in een pak en stropdas te hebben en dan die dag tien keer de vraag heb je iets officieels vandaag? te moeten beantwoorden...'

Wat is het toch waardoor jij en Jop zo goed samenwerken?
'Goeie vraag, maar niet makkelijk te beantwoorden. Chemie?'

In het jaar dat ik een comic kocht die me niet teleurstelde was Christian Hosoi nog niet aan de drugs. Dat is natuurlijk ook het probleem met Amerikaanse mainstream stripies: die dingen worden gemaakt voor gastjes van 15.

Dan kun je als volwassen man nog zo hard gaan op het artwork, zodra je de verhalen leest kom je erachter dat die plotjes niet verder gaan dan een gemiddelde film van Jerry Bruckheimer.

Gelukkig is daar Kick-Ass. Dat is ook niet bepaald de Ulysses, maar is tenminste niet pretentieus en gaat eh, over ass kicken:



Mark Millar schrijft het script (en bedacht ook de comic Wanted die nu verfilmd is met die adoptie addict Jolie in de hoofdrol).

En Kick-Ass wordt getekend door John Romita Jr., die ik nog kende van z'n runs op Spider-Man. Die superheld blijkt hij nu weer te doen. Vandaar dat ik gelijk begonnen ben met het volgen van twee nieuwe Spidey-series: The Amazing Spider-Man en Venom: Dark Origin.





Comics haal je natuurlijk bij Henk op de Zeedijk.

Die nieuwe van The Cool Kids had je al gehoord toch? Gewoon een lekker trackie, zoals alles van die gasten lekker & goed is. Cleane raps, cleane, bassige beats die hun fitted afnemen voor het Gouden Tijdperk en Bob is je oom.

Ik wist alleen niet dat ze getekend hadden bij Green Label Sound, het platenlabel van softdrink Mountain Dew. Wuuut! Gaan Chuck Inglish en Mikey Rocks nu al op de sell out tip?

Beetje flauw bijvoorbeeld dat het artwork van Delivery Man dezelfde kleuren heeft als een blikkie MD:



En wat als Pepsi, het moederbedrijf van Mountain Dew geen zin in rauwe teksten heeft?

Kortom: hoe staat het met de artistieke vrijheid van die gasten?

Respect voor de mannen op de weg. De gasten die met gemak een tientonner op de Keizersgracht parkeren. En vijf keer per week een broodje bal wegtikken dat kleffer is dan de achterbank van een schoolreisbus op de terugweg.

Maar fuck het halen van een groot rijbewijs. Deze radiografisch bestuurbare Japanse Dekotora truck is beter. My fliend Everyday I'm Hesseling kocht 'm in een onwaarschijnlijke plek in London. Harvey Nichols ofzo?



Hier de soundtrack voor bij het fillempie.

Eddie Kendricks - Keep On Truckin'

Kleine karretjes zijn aan!

Wacht maar tot je die exemplaren van Darth Vader ziet.

Via Toysrevil.
En je acheteert ze hier.

Iemand die nieuwe Clone Wars cartoon al gezien btw? Geen idee of er al een goede torrent van te pakken is.

Nog eventjes....

Grijp je zoute popcorn en gele M&M's, doe ze mixen en maak je maag gek. Morgen zit je namelijk achter je laptop op de url van SHOWstudio. Daar wordt dan een film gelanceerd van modeman Antoine Peters en regisseur Willem Gerritsen.

De eerste gaat doorbreken in het buitenland en de ander is dat al omdat hij de Young Directors Award Cannes 2008 gewonnen heeft. Het fillempie is een project in opdracht van SHOWstudio. (Dat is dat onlinemode gebeuren van fotograaf Nick Knight.)

Vooruit, nog een name drop om die verveelde blik van je smoeltje te krijgen: Cassette Playa komt ook met een film.

Ja toch.

Tijdschriften koop ik steeds minder. Door al die stomme blogs en de rest van het interwebs lukt het me nauwelijks artikelen langer dan veertig woorden uit te lezen.

Ongeduld x concentratievermogen van je blowende broertje = not so goed.

Thank god voor Men's Egg:


Men's Egg's image revolves around Japanese working-class trends. It draws inspiration from Japanese "yankee" (rascal) culture, also with techno and surfer influences. The generic "Bon-Jovi"-esque style featured in Men's Egg magazine can be found being offered cheaply in chain clothing-stores across Japan (Wikipedia.)

Bij de woorden techno, surfer en Bon-Jovi kreeg ik klamme plekken in m'n Fillipa K broek.

Je scoort 'm hier.

De flyer is een grap. Maar daar kan Rik van Amstereo Galaxy ook niks aan doen.

Belangrijker is dat het vrijdag de 29ste wel eens nice (Engels voor tof) kan worden in Flexbar. Mocht je nog single zijn en zin hebben in een hard to get mevrouwtje: de Junior Lucky Bastard van 55 DSL wordt ingevlogen...

De viespeuken van Last Nights Party (beter kom je voorbereid en grijp je een dure bh uit je kast), The Bloody Beetroots, Beesmunt en meer vrolijke Vranskes zijn er ook bij.

En jij natuurlijk want MonoBrow doet makkelijk:

2x2 gastenlijst.

Gewoon even iets goeds mailen naar jeweetwelwaar.

BILLEN BILLEN BILLEN BILLEN!

Beetje suf dat ik die ongecensureerde versie gemist heb.

MonoBrow. Voor je dagelijkse dosis dikke jongens.

Nooit maar dan ook nooit zal mijn collectie zo compleet zijn als deze van m'n ami J.

Hier nog wat gympies:



En deze dan:

Het schijnt nogal sick te zijn dat ik liever met een handje euro's naar meneer Jamin ga dan naar Puchini in de Staalstraat.

Oowh wat zijn die handgemaakte rabarberbonbons toch lekker.

Rrright. Als je de chemische en synthetische nuances van een zure mat of Haribo banaan niet proeft is er gewoon iets goed misgegaan tijdens je opvoeding. Plus de verpakkingen van snoep van Jamin zijn altijd awesome.

En zo, beste lezer, komen we dus bij de Japanse Albert Heijn terecht. Lawson besloot een aantal old school snoepverpakkingen opnieuw uit te brengen deze maand. Goed plan lijkt me zo.

M'n amis van het altijd scherpe Knotoryus hebben een boekwerkje gepubliceerd.

Face Everybody And Rule heet het.

Toekomstige Afrikaanse warlords, VMBO-schoolpleinbaasjes en dagdromers denken niet na maar zoeken contact met Toykyo in Gent om een exemplaar te bestellen.

En jij mailt MonoBrow om te zeggen waarom je een exemplaar van Face Everybody And Rule wilt winnen.

(Oh en houd MonoBrow in de gaten voor een Knotoryus x MonoBrow shirtlijn.)

Wat ik je gister niet vertelde:
In de mix van Feel The Noise zit Hold Me Down, een liedje van Primary 1, geremixed door The Shoes (wat een keiharde Franse gasten zijn dat ook!).

Die track blijkt al maanden oud te zijn (hey ik kan niet alles weten).
Maar elke keer als ik die C+C Music Factory




cowbells hoor word ik helemaal crazy.

Primary 1 - Hold Me Down (The Shoes remix)

Via Schitz Popinov.

Het komt wel eens voor dat je op maandag een liedje via MonoBrow download en je speakers vervolgens klappen als nietsvermoedende patrouilles in Afghanistan. Pijnlijk.

Dus niets van dit alles vandaag. Gewoon een mix met meezing-trackies. Om al je foute acties van afgelopen weekend rustig bij te overdenken.

En dan vooral die move van afgelopen vrijdag bij dat meisje, toen je bij wijze van compliment zei dat haar felgroene Wayfarer-lookalike goed bij haar huidskleur paste. Dat was echt dom van je.


Feel The Noise - Vol. 3

Jaja, stop nou maar even met het lezen in de laatste WAD. En denk nou niet dat Juxtapoz en kunst iets met elkaar te maken hebben.

Dit is dat echte ding: mooie woorden van Damien Hirst over Francis Bacon.

"I saw him a few times in the Colony but I avoided him, because he was my hero. And I saw him be cruel and abusive to people around him. He was a bad drunk. He was wrestling with the darkness all the time. The idea of putting yourself into your art is a weird one. It makes for a hard life. The fears, the dread, the hopes even; you have to stand naked."


Damien over Francis

Gister dus lekker naar Eindhoven. Daar was de lancering van Ontour's FW/08 collectie. Remco was er, Gee was er: iedereen was er.

En Amsterdam deed het rustig aan qua anonieme parkeerplaatssex.

Die jeugd van tegenwoordig draagt ook maar velours huispakken alsof het niks is.

Bijna net zo fijn als die Shortama's van ze.

Dat woord gebruikte ik dus op de middelbare school.

Nu weet ik ook wel dat er hier vaak genoeg geroepen wordt dat designer toys crap zijn. Maar ik ben een sucker voor poep- en piesgrappen, die kun je nooit genoeg maken.

Vandaar de liefde voor deze stinkende jongens.

Je schijnt ze hier te kunnen scoren.

Via Toysrevil.

Fotograaf Lyle Owerko heeft een aardige fotoserie gemaakt van classic ghettoblasters.

The Boombox Project.

Zin om er eentje te shoppen?
Ik vind deze vrij hard.

Deeltje II van de MiniMail met Ontour's Remco. Hier pak je het eerste deel.

Is je druk maken om de kleren die je draagt niet onwijs zinloos?
'Als je het grotere plaatje bekijkt en nadenkt over waar we ons beter druk over zouden moeten maken, zou het antwoord ja moeten zijn. Maar aan de andere kant leven wij in een maatschappij waarin je al behoorlijk gek wordt als je batterij van je telefoon leeg is en je geen oplader bij je hebt.'

Haha.
'Kleding kan mensen echt gelukkig maken of in ieder geval vrolijk en bepaalt voor een groot gedeelte de identiteit van een persoon. Het effect dat kleding op jezelf en op anderen kan hebben is groot.'

Welke kant gaat het de komende twaalf maanden op, fashion wise?
'Wij zijn niet erg met trends enzo bezig en ontwerpen voornamelijk gewoon wat we zelf vet vinden. Maar natuurlijk word je altijd beïnvloed door de dingen die je om je heen ziet.'

Wat dan?
'Er komen veel vernieuwende dingen uit Japan en Scandinavïe momenteel, waarbij de details en afwerking de kledingstukken echt maken. Ook Ontour zal een stuk volwassener worden de komende collecties, met meer uitgewerkte stukken. Dus naast onze tees met bold prints ook veel items zonder prints, waarbij juist het design van het item zelf het speciaal maakt.'

Hoe erg haat je de eighties en nineties?
'Daar ben ik in opgegroeid, goede jeugd gehad man. Dus ik kijk er met veel liefde op terug. Veel Amerikaanse invloeden die op mijn netvlies poppen als ik eraan terug denk. Maar de kleding stylo van die tijd kan me gestolen worden, behalve dan de baseball jackies en cappies waarmee mijn kamer volhing.'

Hoe was Bread & Butter?
'We hadden dit keer geen eigen stand. Maar was ik er voor meetings met
distributeurs, producenten en klanten. En daarnaast natuurlijk om iedereen uit de scene weer te ontmoeten en flink te party'en. Samen met de boys van Frisco, Re-Issue en Freshcotton hadden we een klein feestje georganiseerd.'

Nog tips van opkomende merken die MonoBrow'ers in de gaten moeten houden?
'Ik heb twee gasten ontmoet die de moeite waard zijn: Suburban Bliss uit London en YeahBoy uit Hamburg. Beide supercoole gasten met fuckin veel talent.'

Heel tof
'Niet meer echt opkomend maar wel vet is Tonite van Fergadelic, VNGRD, PAM, Vibskov en Woodwoodje. Daarnaast onze Europese vrienden van Sixpack, Wemoto, Second Son, Man on the Moon, The Comp en nog een berg anderen. Hoppa.'

Hoppa!

Deze killers van Kyosho geven alles wat je als echte jongen nodig hebt: snelheid, kracht, onafhankelijke wielophanging en meer tuning mogelijkheden dan zes seizoenen Pimp My Ride.

Fuck wat heb ik zin om zo'n bak te bestellen.
Die Bit Char G Subaru van me is namelijk niet snel genoeg meer.

Nee, dan de tech in deze Mini Z Monsters. Carrrramba:

Ontour gaat harder dan flitspalen. Logisch. Want die boykes hebben een plan. Neem alleen al die nieuwe collectie, een samenwerking met de altijd gezellige Cosmic Crack.

Ook leuk dat ze een plekje op één of ander fashion siteje hebben, maar nu wordt het echt menens: MiniMail met Ontour's Remco op MonoBrow. H.O.P.P.A.

Wat is dat toch met Nederlandse merken en figuren uit de scene die het goed doen in het buitenland?
'Kweenie man, op zich vind ik dit allemaal wel meevallen. Natuurlijk heb je een aantal mensen die al lang bezig zijn en internationaal met hun kunst of noem het streetart faam hebben gemaakt, zoals Delta. Daarnaast heb je natuurlijk Parra die de nieuwe Vincent van Gogh aan het worden is qua bekendheid voor Nederland in het wereldje.'

Haha.
'En een aantal shops die inmiddels wereldwijd aanzien hebben omdat ze gewoon vette dingen doen, zoals een Patta ofzo. Hoeveel gasten ik op Bread and Butter met hun logo tee heb rond zien sjouwen is echt bizar.'

Netjes.
'Maar terug naar het punt: als je het over independent Nederlandse merken hebt die het al enkele collecties goed doen in het buitenland, ipv een paar tees verkopen net over de grens, valt dat toch wel vies tegen. De scene is juist erg klein en de meeste mensen kennen mekaar wel en supporten elkaar, maar 2 of 4 keer per jaar met een complete lijn komen die wereldwijd opgepikt wordt, is een ander verhaal.'

Ontour gaat dat gewoon even doen.
'De potentie is er wel. Maar dat is ook hard werken, heel hard. Daarnaast moet je genoeg onderscheidend en niet een copy van iets zijn wat in elk land te vinden is. Wat dat betreft is Nederland wel een land waar men in staat is om ook echt creatief te innoveren. We zijn vaak tegendraads, nuchter, humoristisch en iconisch.'

Zoals?
'De Stijl, DroogDesign, Kesselskramer, Experimental Jetset, Rem Koolhaas, Viktor en Rolf, Parra... Allemaal totaal andere disciplines en werk, maar toch kun je zeggen: typisch Hollands.'

Wat gebeurt er met je darmstelsel wanneer ik de woorden 'street' en 'fashion' opschrijf?
'Op zich helemaal niks. Vaak zijn het de mensen die woorden als 'streetfashion' of 'streetcouture' of 'hautecouturestreetwearfashion' verzonnen hebben degenen die zeggen dat ze het niet meer kunnen horen. Verzin het dan niet!'

Jullie profiteren wel van de populariteit van die term toch?
'In ons geval is er nooit sprake geweest van meeliften op een hype of een label starten omdat we dan op de gastenlijst van parties komen te staan. Etienne
en ik hebben vanaf het moment dat we vrienden werden op de academie een noodzaak gevoeld om samen iets op te zetten.'

Waarom?
'We deelden dezelfde interesses in bepaalde kunststromingen, grafische ontwerpers, muziek, mode, architectuur, magazines en straatcultuur in het algemeen. Het was al snel duidelijk dat die creatieve uitlaatklep er zou komen waarin we onze eigen beelden neer konden zetten. Dat gebeurde dus in de vorm van Ontour.'

Morgen deel II van de Ontour MiniMail.

Neeeeeeeeee!

Hell yes. Ik heb een herdruk bemachtigd van dat classic J. Mascis-shirt, gemaakt door Julesdavid.




Zoals je ziet heeft hij er nog wel een paar. Wie weet wat er gebeurt als je 'm lief mailt. Hier nog even het verhaal achter het shirt.

G.I. Joe poppetjes vond ik nooit zo boeiend, het waren saaie karakters. Geen monsters met far out kleuren en ledematen of brute barbaren. Maar gewoon suffe soldaatachtige mennekes. Plus al die scharnierpunten zorgden ervoor dat ze steeds omvielen.

Maar dat doet er nu even niet toe. De videoclip bij Driving This Road Until Death Sets You Free van (het overigens totaal overbodige) Zombie Zombie, gebruikt het Amerikaanse propaganda speelgoed heel scherp.

De G.I. Joe's spelen namelijk John Carpenter's The Thing na. Inclusief hak- en zaagmomenten, haha.

En als je zombies gaaf vindt: ......

Als je Miktor of Molf tegenkomt: gelijk om een handtekening vragen, op eBay pleuren en cashen met die handel. Tienermeisjes betalen grof geld voor dit soort onzin.

Grappig hoe het meest haatbare van Amsterdam opeens het meest begeerlijke wordt als je het uit z'n context haalt.

Nou ja, eigenlijk helemaal niet grappig: kloteduiven.

Meer ontwerpen en avonturen van Jeff Staple vind je hier.

Deze vond ik dit weekend tijdens het opruimen. Ik kreeg 'm bij Star Wars The Ride toen ik twaalf was en met de buurvrouw in Disney World, Florida zat. I fucking kid you not. Goeie tijden:

Nike vroeg kunstenaars om één van de iconen van het merk te interpreteren. Zo ook Olle Hemmendorff. Hij had alleen een lege maag toen hij aan de slag ging.

C.L.A.S.S.I.C.

Oh en ik bleek hem te kennen van deze casual zombie game. Goeie smaak, die Olle.

Sweet. Mail deze jongens maar om te vragen wanneer ze 'm binnenkrijgen.